yalnizlik paylasilmaz paylasilirsa yalnizlik olmaz 

1. ozdemir asaf'ın bi şiiridir. kitabına da yalnızlık paylaşılmaz ismini vermiştir.
   #1835873 (deeplomatt, 28.06.2007 17:50)
2. ozdemir asaf şiiri.
   
   yalnızlık, yaşamda bir an,
   hep yeniden başlayan..
   dışından anlaşılmaz.
   
   ya da kocaman bir yalan,
   kovdukça kovalayan..
   paylaşılmaz.
   bir düşün'de beni sana ayıran
   yalnızlık paylaşılmaz,
   
   paylaşılsa yalnızlık olmaz.
   
   *
   #1835906 (diss___, 28.06.2007 17:55)
3. duman'ın yalnizlik paylasilmaz adlı şarkısına da ilham verdiğini düşündüğüm, manadar şiir
   #1835920 (antidepresan, 28.06.2007 17:59)
4. özdemir asaf'ın yalnizlik paylasilmaz kitabında yer alan, insana ve yalnızlığa dair fikirlerin görülebileceği şiir. aslına bakarsak yalnızlığa dair çözümlemeyi ortaokul seviyesinde bulunan bir edebiyat parçalama şeklinde bize belirten özdemir asaf, gerçeğin ta kendisini yüzümüze vuruyor. bu nedenle çok sevdiğim yalın bir şiir.
   #1835941 (kisil, 28.06.2007 18:02)
5. '' sır verilmez. verilirse sır olmaz'' gibi bi şey olmalı..
   ..zira 2 kişinin bildiği sır değildir.
   #1836824 (tombolo, 28.06.2007 21:30)
6. --spoiler--
   ''yıllar önce, okuduğum kitaplardaki, seyrettiğim filmlerdeki yalnız insanlara özenirdim hep. yalnızlara. konuşacak kimsesi olmayanlara. sonra hayat beni buralara getirdi. tabii ayaklarımın azımsanamayacak yardımıyla. ve artık o roman karakterlerinden biri oldum. o kitaplardaki yalnızlığı çok gösterişli bulurdum. aynı zamanda da korkutucu. kendime ''bu kadar yalnız kalınabilir mi?'' diye sorardım. ''sosyal hayvan insan, dayanbilir mi kimsesizliğe?'' ama artık biliyorum yalnızlığın korkulacak bir yanı olmadığını... tabii bunu ruh sağlığı yerinde ve içlerinde tek bir kişilik taşıyanlar için söylemiyorum. sözüm benim gibi içinde binlerce ruh taşıyanlara, uzakdoğu efsanelerindeki canavarlar gibi yedi kafalı tek bedenli insanlara. ben hep kalabalık oldum. şehrin uzağındaki bir semte giden, günün tek otobüsü kadar kalabalık. tıkış tıkış! herkesin üst üste olduğu bir otobüs kadar. dolayısıyla iyi geldi bana yalnızlık. kendime yeterince zarar veriyordum. ve bir de dünyanın vereceği zararları ortadan kaldırmanın imkanı olmadığına göre, yoklarmış gibi davranarak yalnızlığı seçmek en doğrusuydu...
   
   yalnızlık kurşun geçirmez. dostluk, aşk, aile geçirmez. hiçbir şey geçirmez. dışarıdan sokmadığı gibi içeriden de çıkartmaz. cerahat yapar. antibiyotiğini de kendinde besler. yeter ki nerede olduğu bulunsun... ruhun nerede olduğunu düşünürüm bazen. vücudumun neresinde? sonra kara veririm. ruhum, bedenimin bittiği yere kadar...''
   --spoiler--
   #1840397 (zargana, 29.06.2007 16:20)