yalnizliga duskunluk 

1. Akşam yemeği yiyorum biraz, aydınlık pencerede.
   Oda kararmış gökyüzü görünüyor. Dışarı çıkınca
   geniş kırlığa götürür dingin yollar az sonra.
   Göğe bakıyor ve yiyorum -kimbilir şimdi
   kaç kadın yemek yiyordur- gövdem dingin;
   sersemleştiriyor gövdemi iş ve her kadın.
   Dışarıda akşam yemeğinden sonra, yıldızlar gelip
   geniş ovanın toprağına dokuncaklar. Yıldızlar
   canlı, değersiz ama bu bir başına yediğim kirazlar.
   Göğü görüyorum. Biliyorum ama paslı çatıların
   arasında parıldayan ışıkları ve altında yapılan
   gürültüleri. Koca bir yudumla bitkilerin ve ırmakların
   tadını alıyor kendini her şeyden ayrı duyan gövdem.
   Biraz sessizlik yetiyor, her varlık kendi gerçek
   yerinde duruyor, gövdemin duruşu gibi.
   Sessizliğin uğultusunu dağıtmaksızın benimseyen
   duygularımın önünde her varlık yalıtılmış.
   Damarlardan geçen kanımı bildiğim gibi
   her varlığı karanlıkta bilebilirim.
   Tüm varlıkların akşam yemeği, koca bir suyun
   otların arasında aktığı yerdir ova.
   Kımıltısız yaşıyor her bitki ve her taş.
   Bu ova üzerinde yaşayan her varlığın damarlarını,
   beni besleyen besinleri dinliyorum.
   
   *
   #919027 (mulayim, 27.11.2006 22:45)