yagmur yagarken 

1. yağmur tanelerini avuçlamak gibi bir şey bu... ya da ankara nın o kendine özgü pusunu bir nefeste içine çekmek gibi bir şey... eksik olan bir şeyler vardır hani... durmadan aradığın ve hiçbir zaman bulamadığın... geçmiş zamana ait hatıraların vardır, beyninden söküp atamadığın, geri gelmeyeceklerini bildiğin halde bekler durursun onları... sen yalnızlığınla kavrulurken, hayat hiçbir şey olmamışçasına devam eder... hayatın bu umarsızlığı gücüne gider belki ama sen her zaman kaderini yaşamaya mahkumsundur... işte böyle bir cehennemin mahkumluğundan çıkıp geliyorum hayata... ve bırakıveriyorum kendimi kollarına... hiçbir şey yapamamak çok ağır inan! kaldıramıyorum... dibi görünmeyen bir uçurumda sonunun ne olacağını bilmeden düşmek gibi bir şey bu... ya da son mermiyi sürüp namluya hiçbir şeyi düşünmeden ateşlemek gibi bir şey...
   
   eylül-04, ankara
   #615140 (don santino corleone, 07.09.2006 19:11)
2. ben eskiden yağmur yağarken altında yürürdüm, suların içinde pırıl pırıl parlayan taşlar toplardım gülerdim deli gibi, paçalarımı çamur içinde bırakır, ıslanır hasta olur annemden azar yerdim ama mutluydum kimse bozamazdı yağmurumun keyfini. sonra büyüdüm, uzun saçlarım oldu ıslanmasın diye koruduğum, sonra büyüklerin takındığı o kısıtlı ifadeden birkaçını edindim, yağmur yağdığında paçalarımı da ıslatmadım bir daha, hasta da olmadım ve o anki kadar mutlu da...
   #1590661 (herpes, 30.04.2007 18:26 ~ 18:27)