vurulduk ey halkim unutma bizi 

1. Dağ gibi, kara yağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi. Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık,
   
   Vurulduk Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. işkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. isteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren senetler gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep.
   
   Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı göz bebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden.
   
   Hücrelere Atıldık Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımıza düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duyularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. insanlık sustu.
   
   Göz Göre Göre Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattılar hücrelere. Hastaydık. Yurt dışına gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşındaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık. Önce kolumuzu, omuz başından keserek yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attık önlerine. Sonra da otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.
   
   Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük. Ege'deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğu'daki topraksız köylüler, sizin için öldük. istanbul'daki, Ankara'daki işçiler, sizin için öldük. Adana'da paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.
   
   Vurulduk, Asıldık, Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Bağımsızlık, Mustafa Kemal'den armağandı bize. Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara. Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler. Amerikan üsleri kaldırılsın dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.
   
   Yirmi iki Yaşlarındaydık Öldürüldüğümüzde Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk, komünist dediler. Ülkemiz bağımsız değil dedik, kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş Savaşı'nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız. Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler.
   
   Vurulduk Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Henüz çocukluğumuzu bile yasamamıştık. Bir kadın eline değmemişti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile alamamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. içimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere...
   
   Asıldık Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı, ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına. Batı uygarlığı adına, bizleri bir şafak vakti ipe çektiler.
   
   Korkmadan Öldük Ey Halkım, Unutma Bizi!
   
   Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi!
   Bir gün sesimiz, hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi!
   Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep birlikteyiz, ey halkım, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi, UNUTMA BiZi...
   
   ugur mumcu
   #111975 (palta, 12.03.2006 19:45 ~ 19:46)
2. her okuduğumda ağlatan uğur mumcu nun mükemmel şiiri
   
   dağ gibi karayağız birer delikanlıydık,
   babamız sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
   arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken
   bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı
   kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini,
   yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.
   ecelsiz öldürüldük
   dövüldük, vurulduk, asıldık.
   vurulduk ey halkım, unutma bizi...
   
   yoksullugun bükemedigi bileklerimize, çelik kelepçeler takıldı.
   işkence hücrelerinde sabahladık kaç kez,
   isteseydik, diplomalarımızı mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık.
   mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık.
   yazlık kışlık katlarimiz, arabalarımız olurdu.
   yüreğimiz işçiyle birlikte attı, köylüyle birlikte attı.
   yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma.
   bizleri yok etmek istediler hep.
   öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
   
   fidan gibi genç kızlardık; hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı göz bebeklerimizden.
   yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında iskencecilerin acimasiz ellerine terkedildik.
   direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla.
   tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi,
   taptaze inançlarimizi fırlattık boş birer eldiven gibi.
   utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden.
   hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi...
   
   ölümcül hastaydık.
   bağırsaklarımız düğümlenmişti.
   hipokrat yemini etmis doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acımaksızın. gelinliklerimizin
   ütüsü bozulmamıştı daha.
   cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk.
   vicdan sustu.
   hukuk sustu.
   insanlık sustu.
   göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
   
   kanserdik; ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde.
   uydurma davalarla kapattılar hücrelere.
   hastaydık.
   yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki.
   bir buçuk yaşındaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık.
   önce kolumuzu, omuz başından keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attik
   önlerine.
   sonra da otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.
   öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
   
   giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük.
   ege'deki tütün işçileri, sizin için öldük.
   doğu'daki topraksız köylüler, sizin için öldük.
   istanbul'daki, ankara'daki işçiler, sizin için öldük.
   adana'da, paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.
   vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
   
   bağımsızlık, mustafa kemal'den armağandı bize.
   emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara.
   mezar taşlarımıza basa basa, devleri yönetenler gizli emellerle,
   başlarımızı ezmek
   kanlarımızı emmek istediler.
   amerikan üsleri kaldırılsın dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.
   yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi...
   
   yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk, komünist dediler.
   ülkemiz bağımsız değil dedik, kelepçeyle geldiler üstümüze.
   kurtuluş savaşı'nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız
   bayrağımızı daha da dik tutabilmekti çabamız.
   bir kez dinlemediler bizi.
   bir kez anlamak istemediler.
   vurulduk ey halkım, unutma bizi...
   
   henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık.
   bir kadın eline değmemişti ellerimiz.
   bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha
   bir gece sabaha karşı, pranga vurulmus ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına.
   herkes tanıktır ki korkmadık. içimiz titremedi hiç.
   mezar toprağı gibi taptaze,
   mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.
   asıldık ey halkım, unutma bizi...
   
   bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar,
   ağabeyimiz, babamız yaşındaydılar.
   ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı, ya da susmuşlardı bütün olan bitenlere.
   öfkelerini bir gün bile karşısındakilere
   bağırmamış insanların gözleri önünde öldürüldük.
   hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına.
   batı uygarlığı adına, bizleri bir şafak vakti ipe çektiler.
   korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi...
   
   bir gün mezarlarımızda güller açacak
   ey halkım, unutma bizi.
   bir gün sesimiz, hepinizin kulaklarında yankılanacak
   ey halkim unutma bizi...
   
   özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz
   simdi hep birlikteyiz
   ey halkım, unutma bizi...
   #154347 (pandora, 06.04.2006 23:21 ~ 23:22)
3. uğur mumcu bu dizeleri cumhuriyet gazetesi 'ndeki ilk köşe yazısı için yazmıştır .
   #176401 (pandora, 17.04.2006 22:52)
4. halkın seni asla unutmuyor bilesin.
   edit:kötülemek ne iş????
   #176466 (hanimaga, 17.04.2006 23:15 ~ 09.11.2006 02:01)
5. unutmayacağız biz sizleri dedirten şiir
   ne ahmet taner kislali yı ne ugur mumcuyu ne de mustafa yucel ozbilgini
   #258750 (devrim, 18.05.2006 20:48 ~ 08.11.2006 16:23)
6. (bkz: uğur mumcu)
   #258771 (ferrole, 18.05.2006 20:52)
7. selda bagcan yorumlamıştır ugur mumcu nun bu sözlerini , onun şahane sesinden demek istediği daha net anlaşılabiliyor.
   #275867 (yamuq, 24.05.2006 22:06)
8. uğruna kelle koltukta mesleğini yaptığın halkın seni ancak ölüm yıldönümlerinde hatırlıyor ne yazık ki. o da fazla kimse değil.
   işi dönüp dolaştırıp sağcı solcu geyiğine getiren, yüzeysel düşünüp yüzeysel yaşayan insanların bol olduğu memleketlerde mumcular unutulmaya mahkumdur. çünkü onlar tarkan, keremcem, petek dinçöz, hülya avşar değildir. kameralar onlara tutulmaz, çocuklar, gençler onları tanımaz. çünkü onlar para kazandıracak malzeme değildirler. fikir insanları , bilim insanları en az bir pop şarkıcısı kadar meşhur olamıyorsa o memleketin kültüründe, geleneklerinde sorun vardır.
   #276205 (zehiri alınmış kobra, 25.05.2006 00:02)
9. (bkz: vurulduk ey halkım)
   #276209 (palta, 25.05.2006 00:04)
10. uğur mumcu'nun duygusal içerikli birkaç eserinden biridir. genelde kimsenin işine gelmeyen bilimsel gerçeklerden bahseden ugur mumcu bir gün kendisinin de bir suikaste kurban gideceğini bilerek yazmıştır bu şiiri, kimbilir.. zaten sık sık da söylermiş yaşamı boyunca "beni de fazla yaşatmazlar" türünde cümleler. ama korkusundan değilmiş bu dile getirmeler, daha ziyade alaycı bir tebessümle söylenirmiş. onun için önemli olan tek şey aydınlatmakmış çevresini. başarılı da olmuştur. ruhuna huzur verecekse haykırmak isterim; seni unutmadim unutmadik diye. okuduğum her kitabında, her köşe yazısında da şavkını dağıtıyor zihnime hala, yaşa(ya)masa da..
    #827535 (sevgilioykuler, 07.11.2006 19:03 ~ 19:04)
11. ugur mumcu'nun zülfü livaneli dinleyerek yazdıgı meşhur yazısı.
    #827552 (adini unutan adam, 07.11.2006 19:07)
12. bir hatırlatma cümlesi. zira bunun bir de şarkısı yapılmıştır.
    
    hayın tuzaklarda kan uykularda
    vurulduk ey halkım unutma bizi
    işkenceler için tahta çarmıha gerildik
    ey halkım unutma bizi
    
    zulüm sığmaz iken köye şehire
    bize mezar oldu kan kızıl dere
    yavuklu yerine çıplak mavzere sarıldık
    ey halkım unutma bizi
    
    her seher vaktinde tan atışında
    kızıl güller açtı dağlar başında
    faşist namluların her kurşununda
    dirildik ey halkım unutma bizi
    #1408860 (kisil, 14.03.2007 00:29)
13. yeri geldiğinde hepimizden çok ugur mumcu cu olan kişilerin aslında bu sözlerle kimi kastettiğini hiç bir zaman anlamayacağı şiirdir,
    
    selda bagca'nın aynı kasedinde şu sözlerde söylenmektedir,
    
    ekilir ekin geliriz
    ezilir un geliriz
    bir gider bin geliriz
    beni vurmak kurtuluş mu?
    #1408888 (kolibandı, 14.03.2007 00:35)
14. ve ne yazıktır unuttular. tarihin çöplüğüne gömülmeye çalışılan sözler, dağ gibi gençler, direnişler yok edildi. hepsi unutuldu.
    #2475145 (kisil, 16.10.2007 00:14)
15. nuri kurtcebe'nin çok güzel resimlediği unutulmaz uğur mumcu şiiri.
    um ag tarafından basılan vurulduk ey halkim unutma adlı kitapta bulunabilir nuri kurtcebe'nin bu çizimleri.
    #2492032 (gozluklu kedi, 19.10.2007 22:30)
16. --spoiler--
    http://tinyurl.com/2feqtl
    --spoiler--
    #2921210 (nedir yani, 30.01.2008 20:14)
17. http://www.youtube.com/watch?v=DIOvwkpSEjA +
    
    
    en mukemmel sekillerinden biri bu linkte olan siirdir. acidir ve yurek acitir.
    #3005981 (rakiyla vaftiz edilen velet, 15.02.2008 03:03)
18. uğur mumcu'nun içinde deniz gezmiş, yusuf aslan, hüseyin inan, sinan cemgil, harun karadeniz, ibrahim kaypakkaya'dan bahsettiği 1975 tarihli yazısıdır. bu kişilerden bahsedildiğini anlamak için hayat hikayelerini bilmek, yazıyı okurken ağlamak içinse olayları özümsemek gereklidir..
    
    edit: kötüleyen ibi$lere tavsiyem biraz kitap okusunlar. bu bahsettiğim ki$ilerin hayat hikayeleri, davaları falan. gayet açık ve alenidir. mesela yurtdışına tedavi için gönderilmeyen kişi harun karadeniz, gelinliği ve küçük yavrusuyla ortada kalan sirin cemgil, bir şafak vakti idam sehpalarına çıkarılan ve korkmadıklarına herkesin şahit olduğu kişiler deniz gezmis, yusuf aslan, huseyin inan'dır.
    
    (bkz: bilmemek değil öğrenmemek ayıp)
    #3080434 (meredith, 01.03.2008 20:37 ~ 25.06.2008 00:30)
19. ey halkım! mazlum mu lazım sana! al bu dizenin yazarını, bas bağrına! lanet olsun diğer sahte mazlumlara!
    #3178525 (CaesarAug, 23.03.2008 00:21 ~ 00:24)