ve mona roza 

1. sezai karakoc un muhteşem şiiri.
   
   Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
   Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi
   Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara
   Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi
   Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara
   Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
   Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
   
   Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü
   Ve boğazımı sıktı parmaklar ince uzun
   Günahkar toprağımın saçından bir tel düştü
   Sana ne olmuş Roza, bir derde tutulmuşsun
   Bir ekmek kadar aziz fikirler böyle pişti
   Noel ağaçları ve manolyalar kahrolsun
   Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü
   
   Şu şapkayı çıkarıp atıyorum ırmağa
   Her şeyim sizin olsun, hep sizin, kesik başlar
   Rüyasında örümcek başlarsa ağlamaya
   içine gül koyduğum tüfek ölmeye başlar
   Günahını sırtına yüklenen kaplumbağa
   Gibi ölüm önünde özbenliğim yavaşlar
   Öyleyse bu şapkayı atıyorum ırmağa
   
   Bu erkekler kokuyu kediler gibi alır
   Ve kediler de her gece sürünür yastıklara
   Denizleri bahtiyar eden günler kısalır
   Satılmayan çiçekler zehirli ve kapkara
   Unutulmuş erkekler ve kadınlara kalır
   Bir geyiğin eriyen gözleri düşer kara
   Ve erkekler kokuyu kediler gibi alır
   
   Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık
   Ve toprağın rüyaya yılan gibi girişi
   Sana da Mona Roza, taşbebeği bıraktık
   Ellerinde kılıçlı balıkların bir dişi
   Senin hatıran kadar büyük, yeni, karanlık
   Senin hatıran kadar Allah ve şeytan işi
   Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık
   
   Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim
   Ta boğazıma kadar çıkan deli yağmura
   Tüyüme horozdan çok itimat edeceğim
   itimat edeceğim şu belalı yağmura
   Ruhumu bayrak yapıp ben teslim edeceğim
   Asılmış bir adamın iki eli yağmura
   Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim
   
   Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni
   Ve bir şehir yaratmak ruhundan Geyve diye
   Parçalanan gemiyi ve yırtılan yelkeni
   Katıvermek sessizce söylenen bir türküye
   Ve sonra bir köşede öldürmek ölmeyeni
   Ve son vermek bu bitmeyen şarkıya
   Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni
   
   Sana tavus kuşunun içine girdiğini
   En son söz olarak söylemek istiyorum
   içimde tavusların kaybolduğunu
   Bana da bir çift ak kanat kaldığını
   Son, en son söz olarak söylemek istiyorum
   içime girdiğini, tüyünü yolduğumu
   Son, en son söz olarak söylemek istiyorum
   
   Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
   Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi
   Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara
   Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi
   Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara
   Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
   Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara...
   
   bir de (bkz: mona roza)
   #1029328 (serbest radikal, 20.12.2006 22:58 ~ 22:59)
2. (bkz: ve monna rosa)
   #3365211 (goodboy, 06.05.2008 20:56)