unutma ki 

1. Sen uykusuzluk nedir bilir misin
   Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı
   Gözlerini tavana dikip
   Düşündüğün oldu mu bütün gece
   Ve bütün bir gün
   Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç
   Gelmeyince
   Seni aramayınca
   Ölesiye ağladın mı
   Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların
   Ona ait ne varsa
   Bir bir hatırladın mı
   
   Sen günden güne erimeyi bilir misin
   Dev bir ağacın vekarı içinde ölmeyi
   Bir teselli aramayı
   Issız parklarda, tenhâ sokaklarda
   Ve bütün bir şehir uyurken uzaklarda
   Deli divâne yollara düşüp
   Yaşlanmış bir köpek gibi
   Eskimiş bir gömlek gibi
   Atılmışlığını hissettiğin oldu mu
   Sevmekten
   Günler geceler boyunca yürümekten
   Elin, ayağın, kalbin yoruldu mu
   
   Sen yalnızlığın acısını bilir misin
   Unutulmak bir hançer saplandı mı sırtına
   içinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mı
   Bütün gururunu çiğneyip
   Sevdiğinin geçtiği yollarda
   Bastığı toprakları eğilip öptün mü
   Yanan başını
   Duvarlara vurup parçalamak geldi mi içinden
   Sen her gün bin defa öldün mü
   
   Böyleyim diye ayıplama beni
   Bir gün kendimi
   Sonsuzluğun koynuna bırakırsam
   Yaralı ve yenik bir asker gibi
   Darılma
   Unutma ki
   Her seven adsız bir kahramandır
   Unutma ki
   insan; sevebildiği kadar insandır
   
   umit yasar oguzcan
   (mulayim, 24.07.2007 18:13)