solgun bir gul dokununca 

1. çoklarından düşüyor da bunca
   görmüyor gelip geçenler
   eğilip alıyorum
   solgun bir gül oluyor dokununca
   
   ya büyük şehirlerin birinde
   geziniyor kalabalık duraklarda
   ya yurdun uzak bir yerinde
   kahve, otel köşesinde
   nereye gitse bu akşam vakti
   ellerini ceplerine sokuyor
   sigaralar, kağıtlar
   arasından kayıyor usulca
   eğilip alıyorum, kimse olmuyor
   solgun bir gül oluyor dokununca
   
   ya da yalnız bir kızın
   sildiği dudak boyasında
   eşiğinde yine yorgun gecenin
   başını yastıklara koyunca.
   
   kimi de gün ortası yanıma sokuluyor
   en çok güz ayları ve yağmur yağınca
   alçalır ya bir bulut, o hüzün bulutunda
   uzanıp alıyorum, kimse olmuyor
   solgun bir gül oluyor dokununca
   
   ellerde, dudaklarda, ıssız yazılarda
   
   akşamlara gerili ağlara takıyor
   yaralı hayvanlar gibi soluyor
   bunalıyor, kaçıp gitmek istiyor
   yollar, ya da anılar boyunca.
   
   alıp alıp geliyorum, uyumuyor bütün gece
   kımıldıyor karanlıkta, ne zaman dokunsam
   solgun bir gül oluyor dokununca.
   
   *
   #1102445 (mulayim, 04.01.2007 01:28)
2. behçet necatigil'in en kapalı şiirlerindendir, çok başarılı bir imge kullanımı vardır. klasik behçet necatigil üslup ve temasından uzak bir şiirdir.
   #1102455 (diyonsos, 04.01.2007 01:30)