sevgilim sozcukler ve bengilik 

1. güzel bir erik stinus şiiridir.
   
   Biraz abartma değil mi bir insanın ardından
   dünyanın sonuna dek gideceğini söylemek?
   Diyelim ki dünya sonsuz ve o insan
   birdenbire yoruldu!
   Diyelim ki ortalık kıyamet: yağmur, dolu!
   
   Biraz abartma değil mi söz etmek
   bir insanın gözlerinden,
   o gözler sanki
   doğdukları bengiliği yansıtan
   derin dağ gölleriymiş gibi?
   Ya çökerse o dağlara kara bulutlar!
   Ya çamur fışkırırsa derinliklerden!
   
   Abartmıyor musun sen de
   benim güzelliğime benzer güzellikte
   bir başkası, bir tarla, bir at,
   bir gül bulunmadığını söylerken?
   
   Dağ göllerinde yüz, gülüm, tırman dağlara,
   at sırtında yolculuk et karda yağmurda,
   bırak düşüncelerin ulaşsın bana
   saçlarımı okşayan bir meltem gibi,
   ardıç kuşunun şarkısı gibi kulaklarımda,
   ışığı gibi akşam güneşinin yüzüme vuran
   ve bir yıldız gibi
   kucağıma düşen, karanlıklardan.
   
   Hep abartırız sevdiğimiz zaman.
   Diyorsun ki gürmüş sesim sekiz kentin
   tapınak çanlarının sesi kadar.
   Yedi kentin deseydin
   hiç degilse eğlenirdim
   söz sanatındaki ustalığınla.
   Ama keselim bu gevezeliği burda.
   
   Hep beni aramışsın, öyle diyorsun.
   Bana gelince,
   kimi aradım dersin, yola çıkıp daa
   dünyanın bir ucundan, yağmurda karda
   derin dağ göllerinde, yüce dağlarda?
   Madem ki kavuştuk, gülüm, beni bırakma!
   Bırakıp gitmek mi? Hayır, asla..
   #3928468 (I belong to che, 07.09.2008 03:12)