seversen isirmaz 

1. uçurtmayı vurmasınlar'da diyor bunu biri. hatırlamıyorum kimin söylediğini. barış'a diyor, onun "ısırmaz mı?" sorusuna cevaben. bir uçurtma gördüm ordan aklıma geldi. hani herkes bir ağızdan konuşuyor hani herkes biliyor, her şeyi, hani sorular soracak kalmaz çevrende, bir gerçeğe parmak basar gibi, bir yaraya tuz basar gibi, havada asılı kalır gibi, çoktan başladığının farkına varamamak gibi, çoktan bitirmek gibi.
   bir insanı sevmekle başlayan biter mi? biter mi her şey? yok, cevab veremedi...
   
   yaşamımız uzun gevezeliklerle geçerken uzun uzun vakitleri önüne koydum harcayasın diye, sevmeye çalıştım. çünkü biliyordum seversem al renge bürünüp kana bulanamayacaktın seversem içindeki ikilemden alıp kurtaracaktım seni. yalnız seni değil. komşumu, okulumu, hocalarımı, insanları, hayvanları hepsini ama hepsini sevmeye çalıştım. başarı dillerimizde bir yaradır, başarıya ulaşamamak ise acı izi. ne yazık ki kaybolmuyor, ne yazık ki yorgun bir bedende taşıman gerekli.
   
   kendi kendine konuşan hamlet'in kendi kendine konuşan ahmet'ten farkı varsa söyle. olaylar mı geri dönülmez bir hal alıyor, biz mi? kader tahminimiz gözlerimize kadar inmişken, gözlerimiz sıkı sıkıya kapatmışlar kapaklarını, neden bu kadar renklere hasretiz? konuşmamız gerekirken saygılı sessizliklerimize çekiliyor, susuyoruz. aksini yapmamız gerektiğindeyse bir telaş sarıyor, bizi. susmamaya yeminli gibi.
   
   yine de kendi kendine sayıklayan oyuncunun replikleri kendini tekrarlamasına dayanıyor. kararlı adımlar atmalı diyor, sevmek için. işte o zaman ısırmaz diyor. yüzyıllardır üzerine yapılan yorumlardan sıkılıyorlar, sonra kelimelerin yorgunluğu tepelerine biniyor, yatıştırmaya çalışıyor, omzuna dokunuyor, köşesine çekiliyor.
   #3298023 (ruhi bey, 21.04.2008 01:14)