serenad 

1. Kimdir bana gülümseyen yeşillik balkonundan
   Demek gecelerden sonra nihayet gün doğuyor.
   Bir gülüşündü gençliği döndürdü yolundan;
   Yanan şu alnım elinin gölgesiyle soğuyor.
   
   Güzelsin ya, ne olursan ol, girdin hikayeme;
   Çok değil evi barkı unutup sana uyduğum,
   Ancak sen tazelikte gül yaraşır pencereme;
   Uykusuz gecelerimde kokusunu duyduğum.
   
   Eğil bak suya, ordadır güzelliğin, gençliğin.
   Sen gel beni dinle, günlerimiz heba olmasın
   Yorgun başımı göğsünde emniyette bileyim;
   Artık taslarımız ayrı çeşmelerden dolmasın
   
   *
   #849961 (mulayim, 12.11.2006 21:05)
2. Yeşil pencerenden bir gül at bana
   Işıklarla dolsun kalbimin içi.
   Geldim işte mevsim gibi kapına,
   Gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.
   
   Açılan bir gülsün sen yaprak yaprak
   Ben aşkımla bahar getirdim sana.
   Tozlu yollardan geçtiğim uzak
   iklimden şarkılar getirdim sana.
   
   Şeffaf damlalarla titreyen ağır
   Goncanın altında bükülmüş her sak;
   Seninçin dallardan süzülen ıtır,
   Seninçin yasemin, karanfil, zambak...
   
   Bir kuş sesi gelir dudaklarından
   Gözlerin gönlümde açar nergisler,
   Düşen bin öpüştür yanaklarından
   Mor akasyalarla ürperen seher.
   
   Pencerenden bir gül attığın zaman
   Işıklarla dolacak kalbimin içi..
   Geçiyorum mevsim gibi kapından,
   Gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.
   
   *
   #993595 (mulayim, 14.12.2006 01:27)
3. bir pablo neruda şiiri..
   
   Tenimden daha çok benimsin. Aradığımda seni
   içimde, damarlarım boyunca, kanımda, gizemli
   dolaşımıyla ışığın dalları gibi bulurum seni,
   sanki kan gibi bulurum seni,
   sanki taş gibi ya da ağzımdaki lokma gibi.
   Usun, çılgınlığın ve giysilerin dışında dururum geç vakit.
   Karanlık ve ormanlardan eski bir ırka mensubum,
   fakat bir kuyuya eğildiğimde ve girdiğimde
   kendi bölgeme, yolda kör bir adam gibi
   duyumsarım kendimi, çitler bulamam adımlarıma,
   fakat gülünün büyüyüşünü bulurum meskenimde,
   derinimde büyüyüp durursun, sınırsızca
   kökeninde, parmak uçlarımı yakmadan
   dokunamam gözlerinin taçyapraklarına,
   endamının alevleri alazlanır susuzluğumda,
   yokluğunu oluşturur yüzünün yaprakları.
   Sorarım ;Kim o? Kim o? diye, sanki geceleyin
   geç saat birileri çalar gibi
   kapımı, fakat yokluğun ortasında
   yalnızca hava vardır,
   su, ağaçlar, sönmüş gündelik ateş vardır,
   sanki bir şey yoktur fakat gene de her şey vardır,
   hiçbir şey yoktur fakat bütün dünya tıklatır kapımı.
   işte böyle, adsız, hayat gibi belli belirsiz,
   filizlenen bulanık çamur ve bitkiler gibi
   uyanırsın bağrımda kapattığımda gözlerimi.
   Uzandığımda toprağa var olmaya gelirsin
   akan toz gibi, içimdeki varlığından büyüyen
   çıplak köklerin dolaşıklığını korur
   yatağında derinleşen ırmak,
   bana eşlik ettiğin gibi eşlik eder karanlıklarına,
   işte, burada, kan ya da buğday, toprak ya da ateş,
   yaşarız yapraklarını açıklayamayan basit bir bitki gibi.
   #1318399 (lazy pigeon, 18.02.2007 04:14 ~ 01.05.2007 11:53)
4. charles baudelaire'in le balcon şiirinden esinlenilmiş şiir * . sezdim ben bunu hemen.
   #2356553 (zinani, 21.09.2007 21:55 ~ 22:01)
5. (bkz: serenat)
   #2356582 (nahil, 21.09.2007 22:00)
6. celal sılay'a aittir.
   
   yarın sabah erken uyan
   Ben yıldızıma söyledim
   Işıklar serpecek üzerine
   Nur içinde uyanacaksın
   
   Ben ağaçlarıma söyledim
   Yarın sabah erken uyan
   Dağıt saçlarını silkin
   Dallar titreyecek, şaşacaksın.
   
   Yarın sabah erken uyan
   Ben göklerime söyledim
   Uzat ellerini fecre doğru
   Şafak sökecek, bakacaksın.
   
   Ben yerlerime söyledim
   Yarın sabah erken uyan
   Gözünün değdiği her yerde
   Çiçekler açacak, göreceksin
   #4955225 (meydanbenim, 31.03.2009 12:21)