senin eserin 

1. efkarlı anlarda dinlenmesi gereken güzel bir cengiz kurtoglu sarkisi. sözleri $öyle :
   
   Gideceğini bilseydim
   Bir gün böyle uzaklara
   Kilitlerdim şu gönlümü
   Düşmezdim kara sevdaya
   
   Ne vefanın adı kalmış
   Ne sevdanın tadı kalmış
   Aşka tutsak o yeminler
   Demek ki hep yalanmış
   
   Bu sevdaya ömür verdim
   Böyle yandım öyle sevdim
   Görmezdi gözlerim dünyayı
   Gözünde yaş varsa senin
   içimde dert varsa senin
   Saçıma aklar düştüyse
   Bu senin, senin eserin
   
   Nasıl diner şimdi yaram
   Bozuldu felekle aram
   Gece gündüz hesap sorar
   Senden kalan hatıralar
   #368098 (faati, 23.06.2006 02:30)
2. yapımcılığını tarkan gözübüyük'ün üstlendiği, buz adlı grubun ilk albümü.
   #539954 (dodbob, 14.08.2006 21:49)
3. şarkı listesi şöyle olan buz albümü
   bugün son
   her şey bitti
   yalnızlık
   kör yarış
   sen de gitme
   nefretim kederimden
   omuzundaki yük
   hep aynı
   vajina
   yeni bir son
   #1286344 (sadee, 10.02.2007 20:15)
4. "bazı insanlar, bazı cümleleri hayatları boyunca kurmayacaklarını sanarlar. bazen de, bazı cümleleri, bir daha asla kuramayacaklarını sanarlar. bazen bir daha o yolları aynı hevesle yürüyüp, yürümeyecekleri konusunda şüpheye düşerler. bazen umuda dair, umutsuzlar taşır, bazen de susmayı tercih ederler.
   
   vincent van gogh'a bir projesini gösterip "senin eserin" demiş olan var mıdır acaba diye düşündüm, yoktur. olsa da duyamazdı zaten. picasso'ya gösterip, bunu söylesen, o sana daha edepsiz bir yerini gösterirdi muhtemelen.
   
   "senin eserin" demek zordur çok insan için. bu insanlara ben de dahildim. hem de o kadar dahildim ki, bu cümle hakkında hiç düşünmemiştim bile. bunun iki sebebi vardı, her standart insan gibi, ben de çıkardığım iyi eserin bütün haklarının bana ait olmasının, eserin iyiliğini mükemmelleştirdiğini bilirdim. diğer sebep ise, herkesin kendi yaptığından sorumlu olduğunu düşünmem, kendi suçumu başkasına yüklesem bile, bunu yüksek sesle söyleyecek cesarete asla sahip olamayacak olmamdı.
   
   dün gece uzunca düşününce, hep utanç duyduğum ve beni bir kalıba sokmaya çalışan ismimin tamamiyle babamın eseri olduğunu, ismimle müstesna yaşantımda, babamdan kalma alışkanlıkları ve sorumlulukları taşıdığımı hissettim. insan, garip şey vesselam...
   
   bence "senin eserin" hayatında herkesin en azından bir kere olsun, ağzından çıkarması gereken kelime öbekleridir, hiç değilse cümlenin felsefesini düşünebilmek adına. ben bu şansı çok geç yakaladım ama günün anlam ve öneminin farkındayım. ben hayatımı veya kendimi birisine göstererek "senin eserin" dediğimde, karşımdakini suçlayacağımı düşünüyorsam, o zaman ben kötü bir haldeyim demektir. ben hep böyle düşündüm. sanki "senin eserin" dediğimde birileri suçlanmak zorundaymışçasına korktum bu cümleden. oysa çok güzel günler de oldu, "senin eserin" neden kafamda kötü bir şekle bürünsündü ki?
   
   ben anladım. anladığımda parladı gözlerim. anladığımda ufak bir alevin üstüne, onu korlandıracak büyük bir rüzgar gibi esti ruhum. herkesin eseri kendine ve anladım ki: "senin eserin, aslında benim eserim."
   
   buralar tamamiyle benim. *
   ve buralarda artık sadece ben eserim. *
   evet..."
   
   yazdı defterine, deniz fenerine inmeden önce şair asil aramayan.
   74 yaşındaydı, gözlerinde şüpheden eser yoktu, omuzları dikti ve bugün onun yeni hayatının ilk günüydü. *
   #5246226 (chaotic good, 21.05.2009 18:47)
5. şimdi bu halde olmamız.
   #5246346 (sneeze, 21.05.2009 19:15)