seni beklerken nedense 

1. (umut biriktirene)
   Ellerime sevda değdirmeden beklerken seni
   kendi gözlerimi oyarken ellerimle, şiirlerimi yakarken, ölümü beklerken kısaca
   cinlerin, iblislerin, daha kötüsü insanların arasında
   her saniye biraz daha kaybolurken bendeki parmak izlerin
   yerle bir oluyor yaşadığım şehir,
   yerle bir oluyor yazmak istediğim şiir,
   bir yer oluyor ellerin ve terkedip geride ne kalacaksa düşünmeden
   avuçlarının arasına yerleşmek istiyorum, orada yaşamak bundan sonra.
   Gözlerime göz baktırmadan beklerken seni
   Katliamların, esaretlerin, fahişelerin içinde,
   Yollarca uzakta, soğuğun
   gözyaşlarımı daha dudağıma gelmeden dondurduğu bu yerde,
   ihanetler sıralanmış gibi yağarken üzerime
   sımsıkı sarılıyorum gözlerimin önünden gitmeyen kaçamak bakışlarına,
   Sevda öldüren bir katil oluyor yaşadığım şehir,
   Sığınak oluyor bana; yazmak istediğim şiir,
   Girip sığınağın içine hiç çıkmadan orada seninle yaşamak istiyorum bundan sonra.
   Yoksun...uzaksın...olmayacaksın...
   Sevebilen bir yüreğim yokmuş gibi davranıp gizli saklı beklerken seni,
   Yaşanabilecek en büyük acıları ard arda saplarken yüreğime,
   Acıdan parçalandığını, kanayarak ağladığını bile bile,
   Ayrılıkların, beklentilerin, umutların arasında,
   Tescilli bedenlerden, kolay “seviyorum”lardan,
   Otel odası gibi bölünmüş yüreklerden kaçarken
   Uzaklığını hiç sindiremezken, unuttu mu beni diye düşünürken gizli gizli,
   Nasıl da sıklaştı nefes alıp verme aralıklarım, duramıyorum, ahh,
   Ayaklarımı, bileklerimi, yüreğimi zincirleyen bir gardiyan oluyor yaşadığım şehir,
   inan kurtuluşum, sarılabildiğim tek canlı oluyor yazmak istediğim şiir,
   Sarılabildiğim tek canlı ölüyor, beni gömecek kimse yok olmasa bu şiir,
   Ne kadar dibe insem de, tanınmamak için her şeyi yapsam da, bekliyorum işte,
   Önemsemiyorsun, önem; sevmiyorsun... olsun.
   Ayrılıktan güçsüzleşen bedenimi, tutup bir yatağa yatırırken,
   Onu böyle görmeye dayanamayıp, damarlarına “sessiz ölüm”ü enjekte ederken ürkek,
   Özlemlerin, iniltilerin, gözyaşlarının daha açıkçası,
   Esaslıca yaşamasını istediğim bir insanın katiliyken, ölmek üzere olan birinin yanında
   Yanımda olmayışın, beni anlamayışın, unutman, ulaşmaman
   Asıl canımı alan.
   Her saniye kaybolurken bendeki parmak izlerin,
   ihanetler sıralanmış gibi yağarken üzerime,
   Otel odası gibi bölünmüş yüreklerden kaçarken,
   Sen giderken, ben giderken, gitmek için çok erken,
   Uzansam sırtüstü, sana hiç uzanamam.
   üstelik
   Zehirlenmiş bir köpek gibi kıvranıyor yanımda hayat,
   Zehirlemiş bir zabıta gibi gururla başımda dikiliyor yaşadığım şehir,
   Biliyorum çok rahat ulaşabileceğim bir panzehir gibi
   
   yakınımda duruyor yazmak istediğim şiir,
   
   Pis zehir oluyor yokluğun ve tekrar, özledim diyeceğini hiç düşünmemeye direnerek
   Ahh...
   
   
   umut taydaş
   #619165 (fayaka, 09.09.2006 11:38 ~ 11:39)