sen ki anlarsin 

1. bir adnan yücel şiiridir.
   
   SEN Ki ANLARSIN
   
   Kendini bir suyun akışında
   Ve suları kendi bakışlarında
   Bulabilenler bilir bu türküyü.
   Sen ki anlarsın
   Bir türkü uğruna
   Çileler çektin yıllar boyu.
   Soluğunda
   Yaban menekşelerinin kokusu.
   Gözlerinde
   Serin pınarların uğultusu.
   Dağlar seni yaşardı her gün
   Ormanlar sıcak dostluğunu.
   
   Ne zaman çatlasa bir kaya
   Bir çığlık düşse sulara
   Irmaklar
   Adını çizer toprağa.
   değil mi ki
   Hep o yangınların adına
   Adına belasına
   Özlemi duyulunca özgürlüğün
   Öfkesini göklere çalan
   Bir şimşek gibi dalardın yaşama.
   
   Sen ki anlarsın bu yaşamı
   Aşklar şimdi hücrelerde tutsak
   Düğünler kelepçeli
   Doğumlar
   Ve çocuklar zindanlarda.
   Bunları nasıl anlatayım sana
   Bu türküleri nasıl çağırayım
   Bu ninnileri nasıl.
   Ölüme
   Kapkara bir kaygu değil artık
   Bembeyaz
   Bir kitap diyoruz koltuğumuzda.
   Kitapların göğüslerinde kan
   Bu kanı nasıl okuyayım sana.
   Şimdi devleşen bir öfkenin
   Ve sınırlar ötesi bir özlemin
   Bildirisi okunurken her gün
   Her saat, her dakika,
   Can çekişen
   Bir çağı yaşıyoruz dünyada.
   
   Sen ki anlarsın bu yaşamı
   Okul yolunda telaşlı bir öğrenci
   Bir grev sözcüsü işyerinde
   Okunan kitap
   Yazılan defter
   Yükselen bilinç
   Ve eriyen cevher
   Şimdi sabahın ala şafağında
   Doludizgin
   Bir at gibi giriyor sulara.
   
   Adnan YÜCEL
   #2438049 (dervisabdi, 07.10.2007 02:23)