otuzdan sonra kimse beni anlamiyor tribine girmek 

1. ''otuzundan'' hatta ''otuzlu yaşlardan'' sonra şeklinde açılamadığı için özrü bir borç biliriz.
   sınırlanmışlıklar her yerde malum. yazı da keza biraz onunla ilgilidir.
   
   bu bir toydan sonra nara hikayesidir çoğuna göre. filtrelerin üç-otuz dan aşağıya dem vurulması ile ilgili. darlaşma, yozlaşmaya başlama, yaşlanma, reddetme ve kabul etme başlangıcıyla kavuşma ile mahkemeliktir bir nebze. bölge idare mahkemesinin adli tatiline denk gelen salak bir dilim işte..
   
   bir yandan anladığını gerçekten anlatmaya, kükremeye başlama çağını ikonize eder kimi felsefiste göre. bütünleşme dönemidir. anma, yorumlama. dengeli bir fırlatma koltuğu adeta..
   
   malumunuz kimse beni anlamiyor halet-i ruhiyesi onlu yaş diliminin ortasından sonra başlayan bir kavrulmadır. gavurların dediği gibi bir tiineycır kompleksi.. işte burada bahsi geçen tantana da, bu ruhsal kimyanın otuzlu yaşlarla bıuluşmasıyla alakalı. en cesurca davranılan bir dönemin en deli dönemle hesaplaşması. geç kalınıp kalınmadığıyla alakalı final yargı oluşturulmasında en önemli periyod adeta..
   
   bu doğrultuda bakıldığında günümüz insanının kırk yaş bunalımını otuzlu yaşlara çektiği ile alakadar çemkirik alanlara girmek 21.yüzyılı tartışmaya götürebilir insanı. o yüzden oraya uğramıyoruz, ama etkilerini de yok saymıyoruz. bu erkenleşme, geç kalmışlığı getiriyor, ortada kalmış kuşağın ortada kalmış kuşağına.. yani 68 in evlatlarının gerçek tanımına..
   
   matematikte bir kural vardı, olasılık derslerinden hatırlarsınız, bir şeyin tersinin tersi kendisine eşittir. iş kuşaklar olduğunda o formül orada pek işlemiyormuş, görüyoruz, farkediyoruz ister istemez ve gitgide.
   
   konuyu dağıtmıyoruz aslında da, dağıtıyor gibi de görünmeyelim. otuzundan sonra kimse beni anlamıyor bayrağını kuşanmak biraz kalburüstücülük yahut geç kalmışlığı simgeliyor yüzleşmelerdeki kişisel evrelemeye göre.
   
   şimdi burada ben artık bertrand russel tadında yazmaktan ve tanım kasmaktan yorulduğuma göre, geleyim son cümlelere:
   
   elbet yaşayan bilir, yaşadıkça
   tutunamamayı ''fakin luzır'' olarak adeden bir alt kuşağı sorguladıkça,
   en yok sayılabilecekleri varsayıp
   en var sayılabilecekleri yok sayabilecek çılgınlıkta düşünceleri baskı altına almayı kisve olmaktan çıkarmadıkça
   gerçekten özgürlük, gerçekten barış gibi o modası geçmiş duygularla yoluna göre barışmadıkça
   bir kokuyu, bir notayı yeniden yaşamaya kalkışmadıkça
   
   kimse beni anlamıyor tribinde de girmiyorsun..
   
   var edebildiğin kadar çok,
   yok edebildiğin bu yaş dilimini de
   ya uyuyarak ya da korkunç şeylere yol açarak geçirebiliyorsun..
   ya geçmişte aldığın darbelerle gecikmiş gazlı bezler
   ya da yeni delikler açarcasına künt
   bambaşka bir adam oluyorsun.
   
   geç kaldığına ne üzülebiliyorsun,
   ne de yok sayabiliyorsun
   sinirleniyorsun
   kontrol ediyorsun
   biriktiriyorsun
   eskisi gibi ergen sivilcesinden değil
   gerektiği anda ve beklenmeyen ölçüde
   abseye bıçak sokan bu sefer sen oluyorsun..
   
   geç kalmışlık hiç bir dönemde,
   anlaşılamamak hiç bir halde geçerli değilmiş ya
   onunla da anlaşıyorsun.
   ya da...
   
   ya da yorulmaya yoruyorsun.
   
   ya da ona.
   yada şuna.
   buna,
   yoruyorsun.
   
   yoruyorsun...
   #2515490 (hosaf, 25.10.2007 06:17)
2. (bkz: Duygusallaşmak)
   #2515537 (jamish efendy, 25.10.2007 08:34)