onur caymaz 

1. romanları, öyküleri ve şiirleri bulunan, komple edebiyat insanı. birkaç ödül almış ve dereceye girmiş eserleri var, hayalperistanbul öyküsü görüldüğü yerde okunmalı.
   #281111 (impayatoy, 26.05.2006 22:12)
2. egosantrik tavırlarını ve kendini diğer büyük $air, yazar ve edebiyat adamları ile kıyaslamasını konuya dahil etmeden, nötralize bir perspektiften baktığımda onur caymaz'da gördüğüm ilk $ey : duygudurum bozukluguna sahip olduğudur. $ıpsevdidir; gonca ozmen'le beraber olmadan evvel ona yazdığı cilek ogretmeni $iiri güzel olsa da belli bir amaç uğruna ( gonca'nın kalbini çalmak uğruna..) in$a edilmi$ yapay ve kaskariko salgılayan bir kalpten yayılmı$ hayâl parçacıklarından ibarettir.
   
   mezellete mahâl vermeden; novellalarından en sevdiğim hakkında birkaç yorum yapmam gerektiğini hissettiğimdendir ki söyleyeyim : hayalperistanbul, kanımca onun tepe noktasıdır. mustehzi tavırlardan ırak bir insan olduğu zamanlarda edebiyat camiasına salık verdiği kıymetli bir terekedir.. gayet güzeldir. kâh ve rengi, ba$arılı olarak nitelendirilemez ama okunasıdır. ezilmis leylaklar kitabi, haldun taner ödülüne lâyık görülmü$ olsa da okunduktan sonra insanı bir "bence malumdur" kadar etkilemediği malumdur.
   
   gerçek bir orhan kemal hayranıdır onur caymaz.. onda kendini bulur. onda farklılıklarla yaratılan sağaltılamaz yaralar ke$feder. murathan mungan, edip cansever ve turgut uyar'a kar$ı da ayrı bir sempati besler. selim ileri delisidir. tekin gonenc sevdalısıdır. haydar ergulen severdir. kucuk iskender'i kıskanır. reklamının yapılmasını ve övülmeyi sever. eğer kar$ısına geçip, " ben sizin okurunuzum " derseniz, o da " aa ne güzel; o zaman herkese söyleyelim onur caymaz okusun " diyecek kadar suflidir bazen.
   
   acilardan bir abla ve leylak likoru harbiden iyi $iirleridir. ötesizdir.
   
   rekik olmak istiyorum; olmuyor. (bkz: ayar veriyorum ayar veriyorum popom kuru kalıyo)
   #822541 (ceviz agaci, 06.11.2006 17:12)
3. bilimum sözük ortamında yazmış çizmiş ve her defasında * ayar manyagi yapilmiş edebiyat ile uğraşan! kimse. (bkz: edebiyat kelimesinin muğlak kaldığı anlar)
   sözümona edebiyatı da, kendisi de, sahilden pardösüsü ile uzaklara bakan adamın o yapmacık hali gibidir.
   
   ha denebilir ki ''b.k atacagina sen yazabiliyor musun ona bak''... olur. peki. zaten öyle yazacagima elimi keseyim, deli falan olayım ben. yazdıkları karsisinda onun halini düşündükçe kafamda, bunları yeğliyorum zaten ben şahsen bizzat kendim.
   
   hayır bir de nasıl kendi başlığı altına çalışır falan, reklamına bakar böyle kendi çapında buğulu buğulu..
   
   (bkz: hey yavrum hey)
   
   (bkz: şekil)
   
   ece ayhan hakkında dedikleri için (bkz: #1102349)
   
   (bkz: rezillik)
   #1729909 (hosaf, 05.06.2007 21:00 ~ 21:10)
4. kalbimi yaktim isimli ismet özel çeşnili bir şiirim'sisi mevcuttur; şöyle ki:
   
   göğsüme yüreğimden başka muska takmadan...*
   
   biraz anlamak için eski yerlerde durdum,
   
   bazı mahalle kahveleri -eğri bir yağmur sokaklar-
   
   kaç viran bağ, alkol, biraz mimozalar
   
   kaybettiğim anlamı bulmaya çalışırken
   
   kalbimi yaktım. eriyen bir gemi sulara karıştı.
   
   iyiydi biraz, sarı tütüne alıştım, içime çekerek
   
   kesinlikten kurtuldum, belirsiz bir yere akmış
   
   saçları vardı uzun -kasabalarda akşam- gözleri kocamandı,
   
   bunun için telefon kulübelerinde ağladım -akıp giden-
   
   bir kazak aldım kendime griydi -çok şık!-
   
   siyahtı belki de -ne fark eder- renk ışıktan bir yalandı
   
   karşıdan karşıya geçerken hep gökyüzüne baktım
   
   "geceler üsküdar"dı- motorlardan en erken ben...
   
   çiçek pasajını göğsünün ortasındaki bir çiçek sandım
   
   iyiydi biraz. içimin boşluğunda bir ayla vardı
   
   belki papatya. biraz alışmaya çalıştım kalbime;
   
   o amansız yumruğa, yazılı tarihi yok birahanelerin
   
   Samatya'nın, Tophane'nin, tren yollarının
   
   oysa ağaçlar bile müzelerde envantere geçirilir
   
   onu yaktım, külünden bir çiçek yakama takıldı
   
   kalbimi yaktım, bir çocuk bütün trenleri kaçırdı
   
   iyi değil mi biraz diye sordum, iyi diye ses verdiler
   
   içi yaşlı adam, yaşlı adama göre daha çok sever
   
   kahvaltılar mutsuz, öğlenleri bezgin, akşam oldu mu o eski
   
   çocuktum. yüzümün ıssız yerlerine dokundular, tenimin
   
   şimdi geride kalıyor, savaşlar, yangın yerleri, ölenler
   
   bir yaralı orada, sonra bin beş yüz yaralı daha -sessiz günler-
   
   çiçekçilere prenses diye baktım; kraliçe, orospulara,
   
   para harcadım biraz, iyiydi, tütüne alıştım -nargile cinleri-,
   
   pulları ateşten dansöz elbiseleri denizin üzerinde
   
   kalbimin boşluğuna yürüyen rüyaları vardı, işgal eden
   
   bir pembe kolye -çizik çizik bir kar yağışı- içime dolardı
   
   gözleri kocamandı, herkes gidiyor, kalbimi yaktım,
   
   alevinden bir damla gömleğime sıçradı
   
   sonra gelip giden neydi? şöyle uzaktan bir baktım -hicran-
   
   öpüşürken çekilen neydi, kıyı ne, güz kimdir -hazan-
   
   kuşlar nereye uçar, nereye akar ırmaklar, sözler nereye -hüzün-
   
   üç kızıydı tanrının bunlar, ellere sor
   
   eller parmakları neden böyle okşar...
   
   kimin sonu oldum, kimlere son, kimleri çok sevdim
   
   bir yerde oturmanın kuğusunu buldum -masa örtüleri-
   
   bordoyu ikiye bölen elleri -eller-, uzuneski çay bahçeleri
   
   yani şehir sabahları sessiz uykudadır, olsun uyandım
   
   tuvaletçilere madam, piyangoculara kont diye baktım
   
   uzun kadınlar vardı, uzun huylar, baktıkça canım yandı
   
   tenler yoldu, tenler hüzün, tenlerde ayrılıklar
   
   vardı… ben dokunmadım... dokunsam kırılan...
   
   baktıkça yol dönüştü, ışık dönüştü, keman dönüştü,
   
   küpelerin kirazdan yapıldığı bir mazi, kalbimi yaktım,
   
   izlerinden anneme bir sap menekşe
   
   babama kulağımı çektiğindeki baygınlık,
   
   külü kaldı sevdiğim kadına
   
   biraz anlamak için çocukluğumda durdum
   
   paslı çanlar çaldı, mırıldanan bir şarkı, saçlar sonra
   
   kaç küskünlük, kaç otobüs durağı, sabah ezanları
   
   karanlık bir sokakta kaybolmadım hiç
   
   var olmak değil, değil yok olmak
   
   olmamış olmaktı dileğim; kimsenin, kimsesiz, kimler,
   
   kaç viran düşle, düşerken, düşmanken,
   
   tütünle, tüterken, tütsüsüz,
   
   kadınımla, yıkımlarla, sevgilerle,
   
   kaybettiğim beni bulmaya çalışırken
   
   kalbimi yaktım.
   
   içimden kuşlar gökyüzüne...
   #1892133 (endless, 09.07.2007 15:26 ~ 15:29)
5. marmara üniversitesi bilgisayar öğretmenliği bölümü mezunudur. amatör tiyatroculuk yapmıştır. üniveriste yıllarında yarım yamalak yaşadığı fikirtepe'nin hayatında önemli bir yeri ve etkisi vardır.
   #2847387 (nijeryadanbuyanlokiminyurdu, 16.01.2008 17:38)
6. kalbin ve tenin butun istekleri isimli son öykü kitabı sel yayıncılık'tan çıkmış şair,hikaye ve roman yazarı.
   #3256858 (teknick47, 11.04.2008 11:59)