olumun farkinda olmak 

1. ölüm kavramının kişiden kişiye ne anlattığından bağımsız bir şekilde, aşağıdakileri yapmama aracılığyla ulaşılabilecek farkındalık.
   
   - kendine ait imajı savunma
   
   - yakınma
   
   - sabırsızlık
   
   - derin acı çekecek denli hayıflanma
   
   - zaten pek kısa sürecek bir şey olan dokunmak, okşamak ya da bir araya gelmek için tek zamanın bugün olduğunu unutarak sevgimizi bastırma, ve onu ifade etmeyi yadsıma
   #3399307 (satantango, 15.05.2008 09:17)
2. farkında olunan andan beri acı veren, kişiyi zaman zaman varoluşsal sorgulamaların derin karanlığında bırakan bir durum.
   #3399426 (mucize, 15.05.2008 10:15)
3. gerçeğin farkındalığına vararak, anlama ulaşmanın yolu.
   
   büyük randevu...bilsem nerede, saat kaçta?
   tabutumun tahtası, bilsem hangi ağaçta?
   *
   öleceğiz; müjdeler olsun, müjdeler olsun.
   ölümü de öldüren rabbe secdeler olsun.
   *
   yarına sağ çıkmaktan, nasıl olurum emin?
   genç bir delikanlının tabutu geçti demin.
   ahmet mahir peksen
   
   senden önce gelenler, terketti bu vatanı
   seni de alıp götürecek ölümü, tanı.
   cengiz yalcin
   #3399599 (chronicle, 15.05.2008 11:09)
4. ölümü varlığını hissetirebilcek kadar yakın biri öldüyse farkındasındır yoksa pek fartkında olunmaz ...
   #3399626 (ehuehuehu, 15.05.2008 11:17)
5. ölüm vardır ve her canlı ölümü muhakkak tadacaktır. ancak ölüm sadece bir başlangıçtır.
   #3399627 (yuzyillardir akan cesme, 15.05.2008 11:17)
6. boşluk doldurmaların en sonuncusudur. illa ki de dolacaktır o bulmacanın o hanesi bunu bilmek, bunu bilerek yaşamaktır. (bkz: boşuk doldurma hayatlar)
   #3399635 (ParaNtez, 15.05.2008 11:19)
7. yüksek bir binanın 16. katındaki balkondan dışarı baktığında göze güzel gelen bir manzara gözükür. korkulukların yanına yaklaştığınızda o yükseklikte yüzen gelen hava vücudundaki tüyler tek tek dikilerek güzel bir ürperti bırakır.
   
   korkuluğa yaslandığınız zaman önce biraz nefesini tutar sonra aşağıya bakmaya çalışırsın, eğer yükseklik korkun varsa gözlerin kısık bakarsın başın döner. Korkuluğu tutarak gövdenizi biraz ileri ittiğinizde nefesi içinizi çekersiniz ve başınızda ufak çaplı bir ağrı oluşur.
   
   Öyle bir durumda kolları bıraktığınız zaman vücud adrenalini salgılamaya başlar ve dikkatinizi dağıtmaya çalışır. bir iki dakka sonra farkına varırsın öyle durmanın tehlikeli olacağını ve inersin vücud huzura ere ve sana güzel bir anı bırakır.
   
   Vücudun hep farkında olması, unutmuş rolü yapmana hep son anda engel olması ne kadar gariptir. Gariptir ki bu unutmuşluk rolüne kendini kaptırıp vücudunu yarı yolda bırakanlara.
   #3399645 (suran, 15.05.2008 11:21)
8. yaşıyoruz ya... Ölümün tüm kabullenmişliğiyle ve çaktırmadan kimselere. Ve umut ederek, ağlayarak bazen; tüm gizliliğiyle elbet. En önemlisi biz olduk hep, öyle de olmalıydı belki. Ve çarpıştırdık önemliliğimizi diğerleriyle, bir strateji oyunu tadında. Ama yaşıyoruz ya, önemli olan da buydu muhtemelen.
   #3399677 (ave maria, 15.05.2008 11:33)
9. sanirim insanin en kötü seylerden biridir. insan yasami boyu bilir ölümü duymustur, ama en yakininda hisedince daha bir gercek olur birden ölüm, burdadir yaniniza kadar gelmistir, yaninizdan esmis gecmis gibidir, birgün sizide sürükleyip gidecegini ilk defa bu kadar iyi anlamissindir.
   #3399684 (Ohrschmerz, 15.05.2008 11:36)
10. aziz nesin'in son konuguma mektupunu okurken akıldan geçen, okuma bilinmese bile farkına her daim varılan olgudur ölümün farkına varmak.
    
    diyelim ki bir mum yaktınız, taş catlasa en fazla bir kaç gün catir catir yanar. ondan sonra tükenir biter. gerçi yalanci bakkaldan aldiysaniz o mumu en fazla yatsiya kadar yanar ama o da ayri hikaye.
    
    yasamda aslinda kıt kaynaklar gibi elbette bir ateş yanar, o ateş yakıtını tüketir ve söner.
    
    bu dünyanın kanunudur. kimi vakitler dünyaya kazık cakmaya calisan beyhude yere buna direnenlerin büyük bir acgözlülükle önce kendilerini daha sonra diğer insanlarin hayatini mahvettiklerini bilmekteyiz. öyle ya da böyle gebereceksindir.
    
    ama bu demek değildir ki bu fanilik için yahu madem geberecem o zaman koy götüne herşeyin anlamınada gelmez.
    
    cünkü yardan bu melekeyi üstüne bagdas kurup tembel tembel bir saksıymışcasına yasaman için vermediki.
    
    vel hasıl-ı kelam bir mum yanar bir mumn söner, mühim olan yaniş vakitini iyi kullanabilmektir. zaten gerisi bostur....
    
    nedemiş feyzolof rıza;
    
    -Bir kıvılcım gibi- bir an beliririz, söneriz.
    Varlık budur benim için, hatta senin için de;
    bir hakikat var mi derken bir hayale doneriz.
    #3399758 (mulayim, 15.05.2008 11:58)
11. ya$amaktır.ağır ağır bu puslu ve karanlık vadide sonunda yanlız ba$ına kalıp yoluna tek ba$ına devam edeceğini bilmektir.**
    #3399771 (cheap death, 15.05.2008 12:01)
12. yasam kavagasi, cogu zaman bir gun olecegimizi unutturur bizlere. zaman zaman olume dair farkindalik yaratan bir takim olaylarla karsilasiriz. bu olaylar, genellikle spontene gelisen olaylardir. bir yakinin olum haberi ya da mezarlik onunden gecis gibi. bazen de tahamuden gelisir olaylar. kafamiza silah dayanmasi gibi. nasil olursa olsun neticede urpertir ve korkutur bizi, olumu tekrar farkettiren bu olaylar.
    #3399805 (judas, 15.05.2008 12:11 ~ 12:13)
13. akabinde insan kendini çaresiz hisseder.
    #3510772 (ev kedisi, 08.06.2008 13:53)