olumun dusmani 

1. (Rossana Sironi için)
   
   Güzelliğin bir parçası olan
   resmini yırtıp
   koparmamalıydın
   bizlerden, dünyadan.
   Ölümün düşmanları bizler
   gül ayaklarına mı
   menekşe göğsüne mi kapanalım
   ne yapalım?
   Ne bir söz, ne bir kırıntı
   son gününün, bir Hayır
   dünyasal şeylere, bir Hayır
   duygusuz insanlık sicilimize.
   Yazın kederli ayı,
   sürüklenen çapa, aldı
   düşlerini, tepeleri, ağaçları,
   ışığı, suları, karanlığı,
   solgun düşünceler değil gerçeğin kendisi,
   zamanın ve geleceğin kötü olduğuna
   birden karar veren
   zihinden koparıldı.
   Şimdi kapalısın
   ağır kapıların arkasında
   ölümün düşmanı.
   
   Kimdir ağlayan?
   Püfürdün güzelliğini
   bir nefesle, parçaladın,
   üleştirdin ölüm yarasını,
   gözyaşı dökmeden
   duyarsız gölgesi
   yayılır üstümüzde.
   Mahvolmuş yalnızlık,
   ve güzellik, terk edilmiş.
   Karanlıkta
   gösterdin,
   havaya yazdın adını,
   rüzgârın ardındaki
   ve burada toplanan her şeye
   Hayır'ını.
   Bilirim ne aradığını
   yeni giysilerin içinde.
   Anlarım yanıtlanmamış soruyu.
   Ne senin için ne de bizim için, bir yanıt.
   Ah, çiçekler ve yosun,
   Ah, ölümün düşmanı.
   
   salvatore quasimodo
   #1992084 (mulayim, 23.07.2007 13:25)