olumden onceki huzur 

1. romanlarda kitaplar da sık sık bahsedilen bir olgudur. ama gercek yasamdada bu vardir. kisi bir seylerin sona ermesine hatta dönüsü olmayan nihayete ermenin arifesinde artik mucadeleyi birakmanin ve gidecegi yolun ayen beyan olmasindan dolayi bir huzur duyar. ama bence romanlarda bunu en iyi betimleyen mario puzo olmustur. (godfather'dan hatirlayiniz) gerek baba romani olsun gerek sicilyali romani olsun o ölüm aninda kisinin hissiyatini ayrintili bir sekide vermistir. mesela sicilyali kitabinda salvatore guilono'nun cetesindeki bir adamin ölümünü söyle tasvir eder, hatirladigim kadari ile . '' sehrin meydanina söyle son kez bakar ve onu ele verenin kim oldugunu bilir. silahini ceker ve bir jandarma onbasisi indirdigini görür. ve kursunlar bedenine saplanir'' yahut godfather romaninda don vito corleone'nin gözlerinde ısık yansımalari ile en sevdigi oglu yanındayken söyle elleri ile diktigi bahceye bakmasi ve '' hayt öyle güzel ki '' demesi. ama ne yazik ki ömrümüzde öyle sacma seylerle geciyoruz ki... uzuntuler, elemler , sıkıntılar tabi ki olacak ama her gunumuz didinmeyle kayikci kavgasi ile gecirdigimiz icin ve anlamsiz korkularla yasamimizi ikame ettigimiz icin yasayamiyoruz. bundan bir kac ay evvel arkadaslarimla bir yemege gitmistim. gök yuzunde bir ay vardi ki akıllara zarar. ammvelakin dostlarim hala cözemedikleri ve cözemeyecekleri asikar olan sadece bas agritan hayat korkularini dile getiriyorlardi. bende yahu her seyi birakin su aya bakın dedim. bana söyle baktilar. yahu sen eskiden de manyaktin simdi daha manyak olmusun dediler. ben sadece söyle bir baktim yahu dedim bunlarin hep tekrardan konusursunuz ama su ayi bu sekilde hadi onu gectim bu ani nah yakalrsiniz dedim. neden ömrümüz boyunca bir cok seyi erteliyoruz? zamanla çözülecek olaylari hemen çözmek icin beyhude yere mabadi mi yırtıyoruz ve hayati pas geciyoruz? yahu yasamamiz ölmeyi bir haketmeyecek bir sekilde geciyor. yoksa bu degerli hediye elden gittikten sonra dövünsek ne care. imamla giden geri gelseydi ohoooo....
   #1113021 (mulayim, 06.01.2007 01:55)
2. (bkz: azraile blöf yapmak)
   #1113052 (rocketboy, 06.01.2007 02:00)
3. (bkz: allahım sana geliyorum)
   #1113060 (insatiable love, 06.01.2007 02:01)
4. tum isinizin bittigi andir. artik yapilacak hicbir isinizin ve sorumlulugunuzun kalmamasi hasebiyle yuzunuze yerlesen samimi ifadedir olmeden onceki huzur. hatta oldukten sonra sizi gorenler "yuzunde bir gulumseme vardi, hayret" derler. butun oluler gulumserler.
   #1113087 (calemityceyn, 06.01.2007 02:06)
5. allaha inanan ve ömrünü iyiliğe adayan bir insanın daha yoğun hissedeceği bir duygudur.
   #1113113 (agama, 06.01.2007 02:10)
6. basliga huzur yazip getir e basmak yerine ölmeye kalkı$mak daha mantıklı demek ki...
   aradığın huzursa...
   #1113158 (sidikli, 06.01.2007 02:20)
7. kimsenin anlatamayacağı huzurdur.
   #1113232 (zebani, 06.01.2007 02:45)