nuh a gemi resimleri 

1. bir cahit koytak şiiri. altı bölümden oluşmakta.
   
   ı
   
   gençtim şiire hevesim vardı
   büyük sözlerden utanmıyordum henüz
   alnım kırış kırıştı daha o yaşta
   bir nalbant çırağı kadar sıkıntılıydım
   atların toynaklarını yonta yonta
   çöl gemileri yapıyordum
   uçan gemiler
   bej üstüne lacivert duygular
   bırakan ruhumda
   yelkenlerine su renginde atlar koşulmuş
   içimizin karanlığından türemiş
   sayısız hayaletin
   mağripli cinlerin isimsiz ifritlerin
   kum üstünde iterek yürüttüğü
   can sıkıntısı ve boğuk neşidelerle yüklü
   sahra gemileri
   kaleleri yıkan
   şehirleri ehramları yutan
   şiir sefineleri...
   #1177913 (ephitaf, 19.01.2007 22:17)
2. ıı
   
   eğilip taşgemiden bakıyorum şimdi
   bozbulanık akşam saatlerinden geçen
   silinmiş istim almış - iskelede
   bekliyor gemi
   çelik kasların sabrıyla öyle masum ve davetkâr
   bütün yükümüzü almaya hazır
   yüzlerimizi çukurlaştıran hüznü
   zırhlarımızı ağırlaştıran
   önce kuşlarımızı uçurup dallarımızı budayıp
   gövdelerimizi soyan
   sonra her boya uygun
   bir çarmıh mıhlayan.
   (çarmıh mı dedim, bağırdım mı?
   bunu yolcular duydu mu?
   göğüslerine indirip kafataslarını
   mahzende uyuklayan şehirliler:
   mezar komşularımız
   beşkırkbeş vapurunun lahûtî figürleri
   şişko tezgâhtarlar ebedî kızlar daktilolar
   terziler hünsa çıraklar simsarlar
   memurlar kâhinler duahanlar
   gözlemci melekler
   ve öteki ruhaniler
   
   ufuktan belâlanmış kavimler geçiyorlar
   yoksul günümüzün dumanları içinde
   kaynıyor yukarda kazan
   kaynıyor ve taşıyor - melekler
   sirkeciye açılan sokaklara boşaltıyorlar onu
   insan eti kokan ucuz otellerden
   piyango gişelerinden plakçılardan
   sızan cinneti
   yarı bizans yarı taşra kılan akşamı
   bu borulara üflenen dakikalar
   kanallardan üstgeçitlerden taraçalardan
   toprağın altından, ta yedi şehir aşağılardan
   sızan fışkıran akan şehirliler
   mezar komşularımız
   
   ne serin avlularda göç-ricat hutbeleri
   ne inzarcı divaneleri kavmin
   ne de 'şehrin ta ucundan koşarak gelen haberci'
   hiç biri
   
   uykunun karanfil kokulu
   şerbetiyle ıslanmış bıyıkları
   şehre inince küçülen omuzları
   ve sıkılgan elleriyle
   insanın dayısına benzettiği
   köylüler de yok artık
   hepsi geminin karanlık mahzenine gömüldü
   topkapı minibüsleri yuttu onları.
   #1177916 (ephitaf, 19.01.2007 22:17)
3. ııı
   
   nasıl da tükenmişiz biz yolcular
   mağrur perçemlerimizden tutulmuş
   göğüslerimiz kurumuş
   erimiş hançeremiz
   göz oyuklarımıza
   batan şehirlerin kumu dolmuş
   
   asık suratlarla geçiyoruz koridorları
   yorgun / inançsız
   günbatımının tabanıyla ezilmiş
   gözden çıkarılmış
   peygamber katleden kavimler gibi
   
   ve eriyip akıyoruz
   sulardan dışarı
   yorgun develerimizin
   biçimsiz atlarımızın üzerinde
   mağlup omuzlarımıza sitemle
   göğün ağırlığını indiren
   gözdağı veren
   meş'um çığlıkları içinde
   sahra kuşlarının
   #1177918 (ephitaf, 19.01.2007 22:18)
4. ıv
   
   oturmak istiyorum
   biraz sıkışır mısınız
   bakın ellerim dolu
   ellerim ceplerim ve kafam
   yolcuyum/sorulur mu/nereye gidiyor bu gemi
   biraz sıkışır mısınız
   
   ruhumu kurtarmaya çalışıyorum
   dualarla perhizlerle susarak somurtarak
   ve gizlenerek kıyı bucak
   - biz zavallı küçük sırlar -
   biz zavallı sırlar
   (küçük)
   biraz sıkışır mısınız
   
   öleceğim, efendim
   bir gün mutlaka öleceğim
   ama beşkırkbeş vapuru
   - kim durdurabilir onu -
   beşkırkbeşte kalkacak yine
   biraz sıkışır mısınız
   
   günahlarım
   tövbelerim sadakalarım
   heveslerim erdemlerim başarılarım
   kâğıtlarım muskalarım madalyalarım
   traşlı fotoğraflarım traşsız fotoğraflarım
   ruhum cesedim göz yaşlarım
   burda büyüğüm burda küçüğüm
   burda büyüğüm
   buraya sığarım buraya
   sığarım buraya sığarım
   biraz sıkışır mısınız biraz
   sıkışır mısınız
   biraz
   sıkı
   şır
   mı
   sı
   n
   ı
   z
   #1177922 (ephitaf, 19.01.2007 22:18)
5. v
   
   kalkıp bazı fikirleri bazı hacimlere
   koymam gerekli
   aklı sicimlerle bağlamam
   kamçılamam kamçılamam
   günlük hayatı balkondan yuvarlamam
   delilleri yok etmem hatıraları yakmam
   gerekli
   
   gidip kâtipleri
   muhasipleri uyandırmalı
   karıncaları yuvadan çıkarmalı
   gemiye katılsınlar
   
   su/kereste
   ve uzaklık
   taşısınlar
   
   bal güğümünü borazanımı
   baltamı eşeğimi
   ve önsezisini eşeğimin
   almam gerekli
   
   önce
   'gemiye bakmak' için
   su
   ağaç
   ve derinlik
   
   sonra
   'gemiden bakmak' için
   susuzluk
   ve
   m
   i
   n
   a
   r
   e
   #1177929 (ephitaf, 19.01.2007 22:18)
6. vı
   
   düşünceyi kaptan köşküne koyuyorum
   hayâlgücünü güverteye
   uykuyu yelkenlere
   ve ölümü dümene
   
   sonra inip gemiye kıyıdan bakıyorum
   ve bu fazlasıyla insanbiçimli
   inkâr yüklü gemiyi
   gaz döküp yakıyorum
   
   şüphe'yi abesle azdırılmış zekâyı
   o cam gözlü geometriyi
   bin başlı levyetanı
   kabaran sulara salıyorum
   - biraz hafiflesin diye gemi -
   sonra kırk yıl peşinde dolaşıyorum onun
   
   ve inançla zıpkınlaya zıpkınlaya
   sonunda, 'iyi huylu' bir merak
   türetiyorum ondan
   ilham'la yürüyen bir dağ,
   yaklaştıkça gizemlenen ada:
   yollarda bulunan
   ve yollarda yitirilen ithaka
   
   uykuyu çocuklara ayırıyorum
   gençliği annelere babalara
   umudu gemiden bakanlara bırakıyorum
   korkuyu kıyıdan bakanlara
   tufanı kendime ve biletsiz yolculara
   #1177932 (ephitaf, 19.01.2007 22:19)
7. vurucu hem de çok vurucu bir cahit koytak şiiri. sözleri ile bir an bile olsa bilincimizin kendini bulmasına izin vermiyor. muhteşem kelimesini sonuna kadar hakeden bir baş yapıt.
   #3251518 (akustikcinayet, 09.04.2008 22:14)