mekanik varlik olma yolunda insan 

1. çevremizde olup bitenleri görmeden kendi hayatımız içerisinde boğulmak.
   
   acilara,sevinclere alışmak , yaşadıklarımızı giderek birer aliskanlik haline getirmek, insanoğlunun mantıklı tavirlarından biri gibi görünüyor önce . öyle ya , acılara alışamazsak bir ucurum kenarında , sevinçlere alışmazsak bir dagın doruğunda kalmış olmaz mıyız sürekli? böylece hep başımız dönmez mi? normal yaşantımızı nasıl sürdürürüz? yarına yapılacak işlerimiz var. işe, okula gideceğiz... öyleyse olum acıları mezarlikta, dogum sevinçleri bir hastane odasında kalabilir. zira, hayat devam ediyor. bir anlık duraklama felaketimize sebep olabilir.
   
   bu konuda mantiklı gerekçelerimizin hiçbir zaman sonu gelmez. yaptığımız ve yaşadığımız her şey birer alışkanlığa dönmüştür. oysa etrafımızda olup biten her şey , hepimiz için birer uyaricidır. her birinin kendine ozgu birer sesi vardır. bu ses bizi çağırmakta ve uyarmakta insan olmanın gerçeklerinden dersler sunmaktadır. zira, alışkanlıklara sığınarak yaşamak, hayatın ve doganın bütün sihrini, güzelliğini yok etmekte, içimizi ve dışımızı colleştirmekte... ve bizi giderek bu noktada mekanik varlıklar haline getirmektedir. biz, bu noktaya gelince de yakınımızda ve uzağımızda bulunan hiç bir şey , gereğince ve önemince hayatımıza girmemekte, kayitsizlik, aldirmazlik giysilerine büründürmektedir hepimizi.
   #1000566 (one by one, 15.12.2006 12:16 ~ 16:42)