kiz kardesim 

1. Saat on. Oda yarı karanlık.
   Kız kardeşim uyuyor, eli şakağında; yüzü
   bembeyaz olduğu halde, yatak beyazdan daha beyaz,
   ışık, biliyormuş gibi, kendini hemen hemen hiç göstermiyor.
   
   Gömülüyor yatağa, pembemsi meyvenin daldığı
   gibi, yumuşak otların derin döşeklerine.
   Rüzgâr okşuyor göğüslerini, dikleştiriyor onları
   ısrarla dokunarak, geçip giderken saniyelerin geçişi gibi.
   
   Örtüyorum usulca üstünü beyaz örtüyle ve saklıyorum
   sevgili ellerini korumak için havadan. Parmak uçlarıma
   basarak kapatıyorum yatağına yakın bütün kapıları,
   pencereyi açık bırakıyorum, perdeleri çekiyorum, hazır
   olsun gece için. Dışarıda ne kadar çok gürültü, insanı boğan:
   kavgacı adamlar, kadınlar suyu çıkmış dedikodularıyla.
   Nefret birikiyor artarak, dükkanların kepenkleri çarparak
   kapanıyor. Ah sesler, durun! Dokunmayın kardeşimin yuvasına.
   
   Şimdi kız kardeşim örüyor ipekten kozasını
   Tıpkı bir ipekböceği gibi. Kozası bir rüya.
   Dokuyor bir tohum kabuğu altın bir pırıltının iplikleriyle.
   Onun hayatı bahar. Benimse yazın öğle sonrası.
   
   Onun gözlerinde sadece on beş ekim var
   ve bu yüzden pırıl pırıl gözleri, berrak, ve temiz.
   Sanıyor ki leylekler ruhlar dünyasının garip ülkelerinden
   uçarak getirirler küçük kırmızı ayaklı sarışın çocukları. Kimdir
   
   bu içeri girmeye çalışan? Sen misin o, şimdi, tatlı rüzgâr?
   Onu görmek mi istiyorsun? içeri gel. Ama önce birazcık
   serinlet alnımı benim. Kardeşimin içine girdiğini hissettiğim
   sakin havuzu sakın buza kesme. Dizginsiz bir arzuyla
   
   ister onlar içine akmayı ve orada kalmayı, senin gibi,
   hayranlıkla seyrederek bu beyazlığı, şu sımsıkı yanakları,
   yalın sözlerle konuşan gözlerinin altındaki bu güzel
   yuvarlakları. Rüzgâr, görmek istiyorsan onları, çökerek
   
   dizlerinin üstüne, ağla. Eğer gerçekten seversen onu,
   çok iyi davran ona, yaralayıcı ışıktan sıyrılabilsin diye.
   Dikkat et sözlerine ve niyetine. Onun ruhu balmumundan
   ya da ağaçtan yapılmış gibidir, ama haşince seversen gelir sonu.
   
   Geceleri seyrettiğin şu yıldız gibi ol gözleri camsı ipliklerin
   içinden süzülerek geçen. Bu yıldız ovuşturur kirpiklerini,
   dönerek bir kedi gibi, sessizce gökyüzünde, ve hiçbir şey
   uyandırmaya kıyamaz onu uyuyorken yatağının içinde.
   
   Uç, eğer becerebilirsen, kar altındaki ağaçların arasında.
   Acı kardeşimin ruhuna! Bak nasıl da lekesiz.
   Acı ruhuna onun! Ben her şeyi biliyorum, fakat o
   bir melek gibi saf, bilmiyor hiçbir şey ve bu onun kaderi.
   
   alfonsina storni
   #1693236 (mulayim, 27.05.2007 18:01)