kirmizi bisiklet 

1. can dundar'ın yazdığı kitap
   #185949 (cell-im, 20.04.2006 22:27)
2. kırmızı spor bir arabanın daha çocuk yaşta hayalini kurup şimdilik üstü açık bisikletle yetinmek
   #186043 (snakesawar, 20.04.2006 22:55)
3. can dündar' ın babasına hediye ettiği çok güzel bir önsöz yazısının içinde bulunduğu kitabı. "babam için" diye başlar. son babalar günü yazısında babasına ona verdiği, yaşattığı ve öğrettiği her şey için teşekkür etmiş, bu kitabı ona yazdığını babasının ise gözyaşları ile teşekkür ettiğini belirtmiş.
   
   şöyle bir yazı var içinde; babasından aldıklarını oğluna devretmeye çalışan bir evladın yazıları.
   #426558 (ben miyim, 14.07.2006 22:54)
4. can dundar'ın okurken gözyaşlarınızı tutamayacağınız mükemmel kitabı. insanın içine sevdiğini kaybetme korkusunu işleyen melankolik bir kitap. tavsiyem, sadece siz okumayın mutlaka babanıza da okutun bu kitabı... size bakışı davranışlarında büyük gelişmeler göreceksiniz.* kabul ediyorum biraz sadistlik ama birilerinin bizi dürtmesi gerek bazen sevgi gösterilerinde bulunmak için. işte o isim, bu kitabıyla can dündar efendim..
   #773783 (kaytan biyikli dilber, 25.10.2006 17:58)
5. 16. basımı aralık 2006 da yapılmıştır, kapak mavi olmuştur.
   #969869 (enerjik, 08.12.2006 22:20)
6. kitapta ayrıca televiziyonun çocuklar üzerindeki etkisini deneme şeklinde yazmıştır. bazı yazılarında da medyayı eleştirmektedir.
   #1070237 (ardahan, 28.12.2006 14:46)
7. kırmızı olması dolayısıyla erotik kaçan bisiklettir.
   #1070294 (zebani, 28.12.2006 14:59)
8. pinokyo model olan bisiklettir. kankası için; (bkz: bmx)
   #1070304 (paleface, 28.12.2006 15:01)
9. *
   " Toplu ant içme törenlerinden hiçbir zaman hazzetmedim.
   Ne ilkokul ne daha sonra...
   Sabahın köründe henüz uyku sersemliği atmadan boy sırası diziliğ avazımız çıktığınca " küçüklerimizi korumaya" yemin etmek, bizim gibi "küçükler" için tam bir azaptı.
   Zamanla bu azabı biraz olsun dindirmek için işi eğlenceye dönüştürmüş, malum andın sözlerini kendimizce değiştirmiştik. Atatürk büstünün önüne dizilen müdür ve öğretmenler huzurunda onların istediği gibi baş dik, göğüs dışarıda, bağıra çağıra ant okur gibi görünsek de "iç ses"imizle kendi tekerlememizi tekrarlar, sabahımızı ve birbirimizi şenlendirmeye çalışırdık.
   O yüzden Hürriyet'teki "küfürlü ant" haberini okuyunca hiç şaşırmadım.
   Çanakkale' de bir ilkokulun 5. sınıf öğrencisi olan 11 yaşındaki G:Ü:, bir tören sırasında "Türküm doğruyum" diye başladığı andın bir yerinde aniden " iç sesi"ine dönmüş ve şöyle demiş:
   "Ülküm yükselmek... ananısı s..mektir."
   Kimbilir, başta kendisi olmak üzere, onu dinleyen arkadaşları ve öğretmenleri ne hale gelmiştir.
   Zavallı kızcağız, belki teneffüs sohbetlerinden hafızasına işleyen bu küfrün bilinçaltından taşımasının şaşkınlığıyla "isteyerek söylemedim. Ağzımdan kaçtı" diyebilmiş.
   Neyse ki okul müdürü bu çocuksu hatayı "vatana ihanet" saymayacak kadar olgunluğu gösterip " Bunda kasıt aranmamalı" demiş.
   Gazete; 9 Eylül Üniversitesi'nden Prof. ihsan Turgut'un görüşüne de yer vermişti.
   "çocuklara Atatürk sevgisi vermek isterken düşman yapmamalıyız" diyordu Prof. ihsan Turgut. "Çağdaş ülkelerde her sabah böyle yemin ettirilmez. Çocuğa bıkkınlık gelmiş olabilir."
   
   G.Ü'nün küfürlü andı, tekil olarak çok gülünüp geçilebilecek bir olay; genelde bu tür yemin seanslarının çocukları ne noktaya getirdiğini göstermesi açısından ibret verici bir örnek...
   1933 yılında dönemin Milli Eğitim Bakanı Reşit Galip tarafından kaleme alınan bu ant, Atatürk'ün ölümünden sonra "Ey Büyük Atatürk" diye başlayan bölümün ilave edilmesiyle son halini almıştı. O gün bugündür her sabah ilkokullarda söyletiliyor.
   Bu türden törenler, belki cumhuriyetin kuruluş aşamasında ulusal kimliğin inşası için zorunlu görülüyordu, ama 70 yıl sonra hala aynı noktada durmanın bir mantığı var mı?...
   Ali Sirmen'in vurguladığı gibi, "Türkiye'nin kendisine yukarıdan emredileni koyun gibi benimseyecek" çocuklara mı ihtiyacı var, yoksa her bilgiyi sorgulayacak özgür düşünceli bireylere mi?...
   Bu çocukları rahat bırakmanın zamanı gelmedi mi?
   
   Tarih Vakfı 1995 yılında 26 Avrupa ülkesiyle ortak olarak yaptığı bir anket çalışmasıyla gençlerin tarih bilincini ararştırmıştı.
   Sonuçları ilhan Tekeli, "Tarih Bilinci ve Gençlik" başlıklı bir kitapta (Tarih Vakfı Yurt Yay.,1998) yayımladı.
   Türkiye'den 14-15 yaşlarındaki 1229 öğrenci ve 35 tarih öğretmeninin katıldığı bu dev boyutlu saha araştırması " öğrencilerin tarihte keyif verici bir yan bulmalarına rağmen, tarihi, dünyayı açıklamaya dönük bir bilgi alanı olmaktan çok tarihsel olguların öğretilmesiyle boğulmuş bir ders olarak algıladıklarını" gösterdi.
   Bence araştırmanın asıl ibret verici sonucu, araştırmaya katılan öğrencilerin artık tarih ders kitaplarını hem sıkıcı görmesi hem de güvenilir bulmamasıydı.
   Ankete katılan öğrenciler öğretmenlerin anlatımından da hoşnut değildi. "Güvenilir" buldukları kaynakları şöyle sıralıyorlardı:
   "Müzeler ve tarihi yerler... tarihsel belge ve kaynaklar... televizyon belgeselleri."
   
   Dilerim G.Ü.'nün ağzından kaçan bu küfür, ilköğretimden üniversiteye kadar her düzeydeki tarih eğitimini yeniden sorgulamamıza ve ona çağdaş bir biçim kazandırabilmemize vesile olur. "
   
   *
   #2410904 (AkreP, 01.10.2007 16:31 ~ 16:33)
10. ...süzüldüm imbiğinden...
    piştim, o ihtiyarın dergahında...
    babamın oğluydum eskiden;
    oğlumun babası oluverdim birden...
    #2655824 (eageans, 02.12.2007 23:04)