intiharci cocugun son gunleri 

1. bütün o intihar günlerinden gecelerinden sonra
   canı sıkkın, tapon bir hemşirenin elinde
   (o da ancak şansım yaver gider, ancak ünlenebilirsem)
   o kupkuru huzur evlerinin birinden taşınırken...
   tekerlekli iskemlemde dik dik oturur...
   gözlerim kafatasımın karanlığına kaymış, neredeyse kör,
   azrailin göstereceği merhameti beklerken...
   
   'Ne güzel gün değil mi Bay Bukowski? '
   'Yaa, evet öyle...'
   
   çocuklar geçer gider, ben yokum bile
   tatlı kadınlar geçer gider
   kocaman kızgın belleriyle
   sımsıcak kalçalarıyla taş gibi kızgın heryerleriyle
   sevilmek için yalvara yakara
   geçer gider kadınlar, ben—
   yokumdur bense.
   
   'Bu üç gündür çıkan ilk güneş Bay Bukowski'
   'Yaa, evet, öyle'
   
   işte oturuyorumdur tekerlekli iskemlemde
   bu kâğıttan daha beyaz,
   kanı çekilmiş,
   beyni gitmiş, kumarı kesik, ben, Bukowski
   bitmiş, gitmiş...
   
   'Ne güzel gün değil mi Bay Bukowski? '
   
   'Yaa, evet, öyle...' derim, pijamalarıma işerken
   salyalar akar ağzımdan.
   
   iki öğrenci koşarak geçer gider.
   'Hey, gördün mü şu moruğu? '
   'Yaa evet, midemi kaldırdı valla! '
   
   bütün o intihar tehditlerinden sonra
   başka biri intihar etti
   sonunda yerime...
   
   hemşire tekerlekli iskemleyi durdurup bir gül koparır
   verir elime.
   
   anlamam
   ne olduğunu bile. Bilmemnem olsa farketmez
   neye yarayıp neye yaramadığına bakınca.
   
   charles bukowski
   #1818131 (mulayim, 25.06.2007 02:52)
2. bukowski'nin dünyaya ne kadar ilginç bi şekilde baktığını ve ne kadar tuhaf, derin bi adam olduğunu yansıtan bir şiiri.
   #3143413 (alone with everybody, 15.03.2008 14:56)