hoscakal duragi 

1. Mevsim kıştır kar rüzgarları eser kuytularda
   sıcak odaların türküsünü mırıldanır
   ayaklarıma dolanan kirli bir kedi
   
   Yüzümüzde sıkıntının kara gülleri
   sis içinde aranırız birbirimizi
   hüzündür; omuzlarız günü kör şafaklarda
   
   Yavrusuna şahin olan körpe bir anne
   içine almak ister gibi aşk yumağını
   bastırdıkça bastırır göğüslerinin arasına
   
   Çamurları savurarak gelir gider otobüsler
   her durakta çoğalan denizlerden habersiz
   balık istifleri gibi yığılırız koltuklara
   
   Biraz berrak hava biraz da güneş bırakırım
   derinimdeki dağlardan biraz da mavi
   alır kuşanırsın diye hoşcakal durağına
   
   Ateşi terleyen bir tutam zamandır gün
   sulara yetişmek telaşıyla akar hiç yorulmadan
   kendi rengiyle girer her yüz bu panoya
   
   Kir yağar üstümüze köhne kürsülerden
   birlikte açarız kuyuları boğulmak için
   el ele verip hüznün çapını ölçeriz sonra
   
   Sabah akşam gelip geçerken sokağınızdan
   perdeleri çekili de olsa pencerenizin
   ben yine gülümserim balkondaki sarmaşığa.
   * *
   #1253545 (fatal, 03.02.2007 20:13)