herkesin hayatinda bir arka plan muzigi calar 

1. ana rahmine düşmüş olmak gibi bir ortak noktamız var hepimizin. pek kimse bunu kaydadeğer görüp "haydi toplanalım da kutlayalım" demedi şimdiye kadar. elbette alışagelmiş bir olay doğmak ve yaşamak. tıpkı ölüm gibi. her ne kadar farkında olmasak da milyonlar arasından sıyrılıp o yumurtaya ilk ulaşan biz olduk. daha doğmadan başladı hepimizin başarı öyküsü. doğar doğmaz atılan ilk tokat ile kendimize gelip ciğerlerimizi hava ile doldurduk. "yaşamaya bakın, şimdilik ölene kadar hayattasınız" demişti filmin birinde berduş ağabey.
   
   yaşam öyle bir sahne ki, ne önceden yazılmış bir senaryosu var, ne yönetmeni, ne başrol oyuncusu ne de seyircisi. bazıları hayatını kameralar önünde yaşar, bazıları da öyle sanar. bir oyuncu gibi bürünür rolüne. bazen kendini oynar, bazen de başkasını. bir gün hızlı hızlı yürürken yolda, aniden durup etrafınıza bakın. arkanıza ani bir hareketle dönün. sağınızdan, solunuzdan geçenler, kaldırımda çiçek satan kadın, dönercinin çırağı. işte hayatınızın figüranları. bu hayatın figürleri. gidip konuşun onlarla. göreceksiniz ki hepsinin bir cevabı var sizin için. yazılmamış senaryoda çoktan hazırlanmış cevaplar. kırmızı ışık bile hep sizin için yanar. asansör hep en üst kattadır. apartmanın otomatı tam kat arasındayken karanlığı seçer. murphy'nin hayatı ne kadar kameralar önündeyse bizim hayatımız da o kadar kayda alınıyor.
   
   bu elbette sadece bir inanç, bir sanı. tekrarı olmayan bir canlı yayın gibi düşünmek hayatı, kolaylaştırıyor bazı şeyleri. bardaki kızla gidip konuşmayı, patrona siktir çekip kapıdan çıkıp gitmeyi, cebinde sadece yol parası ile iran'a dağa tırmanmaya gitmeyi, o hep istediğin şeyi almak için aylarca beklemek yerine bütün maaşını yatırıp hemen almayı, çok yüksek bir yerden, kimsenin cesaret edemediği bir yerden suya dalmayı... kameralar izlerken daha kolay oluyor hayat. bir de o anda bir müzik çalar arka planda. bazen kafandan gelir bu müzik, bazen kulaklıktan, bazen de kitapçının birinden yükselir. eğlenceli oynamak lazım üstümüzdeki rolü, elimizden geldiğince çok şey yaşatıp seyircilere güzel anlar yaşatmak lazım. üzmemek lazım bizi seyredenleri, kameralara iyi bir şeyler çıkarmak lazım.
   
   her güzel film gibi bir sonu olmalıdır elbette bu senaryonun da. işte en iç acıtan yanı da budur aslen. herkes başka bir filmde rol alır, başka bir karakteri oynar, değişik mekanlarda çekilir hayatları kameralar tarafından, başka başka parçalar çalar arka planlarda, başka dillerde, başka repliklerle yönetirler oynadıkları karakteri. ama her filmin sonu aynı biter; başrol karakteri ölür, perde iner.
   #1490035 (massattack, 04.04.2007 12:32 ~ 12:33)
2. geçen yaz bir ara arka planda mistreated çalıyordu bu arada looser çalıyor.
   #1490049 (chazsmyr dhuunyl, 04.04.2007 12:39)
3. kah wagner notalari kah vivaldinin keman cigliklari yansir insani içine. ama cogunlukla as time goes bye ile hey mambo harman olur beyinsel kivrimlarda. dogarken insanin icinde calan beste guzel gunler göreceğizdir, okul bslar daha dun annemizin kollairindayken calma baslar, ilk okul biter ortaokulda falan ise kişi asik olur ve bu beste değisir. hafiften ve daha güclü olarak asiğinim calar. ama bu da elbette yerini koy koy koy'a terkeder. lise biter üniversite baslar. o zaman we shall over come calmaya baslar. evlenirsin dügün marsi calar. günler gecer gider. mevsim bahar iken kis olur. saclar agarir, ve artik hicaz makamlari calmaya baslar. ufaktan ufaga coskun besteler yerini melankolik sarkilara birakir. plakta hazin bir sekilde gamli hazan calmaya baslar ve ölüm aninda ise e lucevan le stelle calar ve en sonunda nallari dikerken i can see clearly now calar... gerisi sessizlik....
   #1490070 (mulayim, 04.04.2007 12:46 ~ 12:47)