gunduz yarasalari 

1. bir oruc aruoba eseri.
   
   -1-
   
   Neyiz ki biz?
   ilk ışınları görününce güneşin,
   Kaparız tepenin gözkapaklarını
   Çam değiliz ki, kollarımız açık
   Ürpererek karşılayalım donuk ışığı.
   Gölgeler kısalınca çıkarız ortaya,
   Açıklıktır, aydınlıktır aradığımız,
   Parlaklıkta bulur gücünü görüşümüz.
   Tanımayız alacakaranlığı delen,
   Tepelerin arasından seçen bakışı.
   Kör olmuş ışıktan gözlerimiz.
   Gündüz yarasalarıyız biz.
   
   ..................................
   -2-
   
   Geceyi düşleriz gündüzken,
   Geceyken de gündüzü,
   Yitirebileceklerimiz yitiktir
   Onlardan uzaktayken ama
   Özleriz, döneriz yeniden
   Yitirmeden
   Yitirebileceklerimizi
   Yitiremediklerimize.
   Yitirebilirdik, deriz;
   Ama yalnızca bir fiil çekimi bu
   Tutsaklıklara bağlamışız özgürlüğümüzü.
   Gündüz yarasalarıyız biz.
   
   ........................................
   
   -3-
   
   Sağlamdır düşünce temellerimiz,
   Ama altlarında kist vardır, sonra kum
   Dururuz gerçi, sapasağlam, kalın
   Taştan duvarlarımızla, dimdik
   Ayakta; ama biraz su, bir sızıntı
   Kaydırır temellerimizi hemen.
   Duyarız yerçekimini hemen,
   Titreriz. Sımsıkı, gergin
   Bağlar vardır
   Düşüncelerimizi ayakta tutan, ama,
   Ya temelsizse temeli
   Bütün bu bağları
   Bağlayan
   Bağın?
   Bağlantısızca bağlarız bağlarımızı.
   Gündüz yarasalarıyız biz.
   #810647 (sally, 03.11.2006 23:04)
2. i.
   
   neyiz ki biz?
   ilk ışınları görününce güneşin,
   kaparız tepenin gözkapaklarını--
   çam değiliz ki, kollarımız açık
   ürpererek karşılayalım donuk ışığı.
   gölgeler kısalınca çıkarız ortaya,
   açıklıktır, aydınlıktır aradığımız,
   parlaklıkta bulur gücünü görüşümüz.
   tanımayız alacakaranlığı delen,
   tepelerin arasından seçen bakışı.--
   kör olmuş ışıktan gözlerimiz.
   gündüz yarasalarıyız biz.
   
   ii.
   
   geceyi düşleriz gündüzken,
   geceyken de gündüzü--
   yitirebileceklerimiz yitiktir
   onlardan uzaktayken -- ama
   özleriz, döneriz yeniden
   yitirmeden
   yitirebileceklerimizi
   yitiremediklerimize.
   yitirebilirdik, deriz;
   ama yalnızca bir fiil çekimi bu--
   tutsaklıklara bağlamışız özgürlüğümüzü.
   gündüz yarasalarıyız biz.
   
   iii.
   
   sağlamdır düşünce temellerimiz,
   ama altlarında kist vardır, sonra kum--
   dururuz gerçi, sapasağlam, kalın
   taştan duvarlarımızla, dimdik
   ayakta; ama biraz su, bir sızıntı
   kaydırır temellerimizi hemen.
   duyarız yerçekimini hemen,
   titreriz. sımsıkı, gergin
   bağlar vardır
   düşüncelerimizi ayakta tutan, ama,
   ya temelsizse temeli
   bütün bu bağları
   bağlayan
   bağın?
   bağlantısızca bağlarız bağlarımızı.
   gündüz yarasalarıyız biz.
   
   iv.
   
   yapacaklarımız vardır kocaman,
   kocaman başarılar, yüce çağrılar; ama,
   tutmadığımız bir eldedir aklımız,
   bir son selamda, biz aceledeyken gönderilen--
   nedir ki acelemiz, niyedir ki?
   camın boşluğunu arayan kocaman
   pervaneler gibi, kanat çırpan
   ışığa ulaşmak için
   çırpınan, camı kıracakmış gibi--
   düşmanımızdır oysa ışık bizim,
   kanatlarımızı yakan, kavuran--
   aradığımız --ışıkta-- nedir ki?
   ışıktan gelir ölümümüz.
   gündüz yarasalarıyız biz.
   
   v.
   
   hep bir dimdik, dümdüz dürüstlüktür duyduğumuz,
   ama bir kuşku kurdu kıvır kıvır kemirir köklerimizi--
   nasıl da kolaydır yalanlarımız, uydurmalarımız,
   nasıl da rahat. iç sızlaması nedir bilmeyiz;
   başedilemez gerçeklerimiz hazırdır çünkü hep--
   kozasında mışıl mışıl kanat takınır tırtılımız,
   sindire sindire yapraklarımızda açtığı delikleri.
   övünürüz delik deşik, bölük pörçük
   yeşilliğimizle -- yenmiş bitmiştir oysa
   büyüme noktalarımız, su çekmez artık
   kök uçlarımız, dökülüp gitmiştir
   taç yapraklarımız artık.
   nasıl da yabancı topraktan baş uzatmış taze fide bize.
   gündüz yarasalarıyız biz.
   
   vi.
   
   bir görsek andığımız yüzü,
   tanır mıyız? --tanır mıyız
   sevdiğimizi, bilir miyiz neydi--
   sevdik mi, seviyor muyuz?
   yürüyüşü, saçının dökülüşü--
   anımsar mıyız, anımsıyor muyuz?
   bir anıdan başka nedir ki sevgimiz?
   gündüz yarasalarıyız biz.
   
   vii.
   
   koy başını omuzuma yine.
   aldırma, söylenmeden kalsın
   düşünülmedikler, bilinmedikler -- bırak
   unutulsun geridekiler, özlensin ileridekiler -- bırak
   yansısın camda donuk ışık, usulca ışıldarken
   sabah, aydınlanırken uçup geçen yeşillik.
   gel -- uyuyalım güneş görününce,
   aşınca tepeyi göz kamaştırıcı ışık.
   uyanacağız nasılsa, dikelmeden ışınlar,
   dümdüz, aklaştırıcı olacak yeniden bakışımız.
   ama şimdi -- sanki sevdalı gibiyiz şimdi,
   sanki karanlıkta sezinledik aydınlığın başladığı yeri--
   şimdi kurduk sanki geceyi gündüzle,
   şimdi kuruttuk sanki gündüzü geceyle--
   aydınlığın karanlığında görür gözlerimiz.
   gündüz yarasalarıyız biz.
   #3703109 (suda seken yassi parlak tas, 22.07.2008 17:20)