en fazla icimde olursun 

1. En fazla içimde ölürsün
   Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
   Kızıl sonbaharım
   Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi
   
   Ellerimde çoğul bir gölge kuşu
   Adının arkasına basmadan yürüdüm
   Alnımda birikti çizikler
   Adımdan çıkardım aklımı
   Aklımsız kaldım
   Neylersin
   insanız
   Ne yapsak eksiğiz işte
   Ölüme ayarlı saatiz
   
   En fazla içimde ölürsün
   Sorarım
   Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?
   Hangi hare’mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?
   Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu
   Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını
   Devrik cümlelerimin öznesi oldun?
   
   içindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim
   Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım
   
   En fazla içimde ölürsün
   Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana
   Kalan gidene denk neyi varsa susuyor.
   Ve susmak inceltiyor her yarayı
   Ve susmak bakmak oluyor
   Gitmediğin her yere
   
   Kim tutuklanmış yalnızlıktan
   Gizin içine gizlenen kim
   Söyle beni nerene sakladın
   Ki şimdi bu kadar sokaktayım
   
   En fazla içimde ölürsün
   Karla karışık yağarsın yara Bereme
   Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde
   Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte
   Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde
   Sana borcum olsun
   Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde
   
   En fazla içimde ölürsün
   Yanağında yanar avucum
   Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır
   Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi
   Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar
   Gırtlağıma kadar aşka batarım
   Yeteri yok. Eksiği fazla.
   
   Neyin kaldı eksilenlerden arta
   içeri doğru kapanan bir kapıydın
   Saçlarından geçtim önce
   Ve kendimden öylece
   Neyim yoksa var bildim
   Eğildim
   Eksildim
   Eridim
   Bir seni bitirmedim
   
   Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını
   Uğultusuna tutunamadın
   
   Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan
   Öyle yaşadım gözlerini
   Tenimde itiş kakış
   Cebimde depremlerin
   Esrarlı gece ayinleri
   Volkanik şiirler
   Usul usul giymedim mi sözlerini
   Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer
   Sensizlik seni anlattı en çok
   Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti
   Söyle saçlarında öldüğüm
   Bir geri gidiş kaç günde gelirdi?
   
   En fazla içimde ölürsün
   Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
   Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri
   Açar gibi yaparak açık bir kapıyı
   Beni ikiye böldün
   Hadi içimi kendine aldın da
   Beni nerde bıraktın
   Hangisini seçerdin benim için
   Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için
   
   Ben yarama çoktan sen bastım
   Yaşım kadar gencim
   Adın çabuk diye geçti
   Ardında aç köpekleri bırakarak
   Ezberimden geçtim.
   Hızla biten aşk şarkılarından geçtim
   Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk
   Bildim
   
   Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine
   Onurlu bir karanlığı seçtik
   Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik
   Cesurduk çünkü
   Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar
   
   Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız
   Gerisi hiçlik
   Gerisi yokluk
   
   Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka
   Bir hayatın tüm yanılgılarını
   Saçlarında çözdüm
   Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın
   Sessizlikte bir dildir
   Çoğul susulur
   Pusulur
   Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın
   
   Yıkık şehrimin izbesi
   En fazla içimde ölürsün
   En çok
   Gözlerime gömülürsün.
   Gözlerimi kaparım
   Vasiyetimi yazarım
   
   kahraman tazeoglu
   #2861781 (ebeda, 19.01.2008 12:54)