elizabeth childers 

1. Toprağımın toprağısın,
   Ve toprağımdaki topraksın,
   Ah, dünyaya gelir gelmez ölen çocuk,
   Ölümümde ölensin!
   Öyle çaba göstersen de, bilmeden nefesi,
   Ve içimde yaşarken çarpan yüreğin durmuştu
   Yaşamak için benden ayrıldığında.
   Pekâlâ, çocuğum. Değil mi ki hiç gitmeyeceksin
   Okul günleriyle başlayan o uzun, upuzun yoldan,
   Çarpık harflerin üstüne düşen gözyaşları altında
   Belirsizleşir küçük parmakların.
   Ve ilk yara, küçük bir arkadaşın
   Bıraktığında seni başkası yüzünden;
   Ve hastalık, ve yatağa düşmüşken korkunun yüzü;
   Babanın ya da annenin ölümü;
   Ya da onları utandırmak, ya da sefalet;
   Okul bitiminde genç kızlık üzüntüleri;
   Ve kör içgüdü hazırlar içkini
   Aşkın kabında, zehirli olduğunu bilsen bile;
   Kime gülümseyecek o çiçek yüzün?
   Çiçekçiye mi, iradesiz birine mi? Hangi kanın çığlığı sana doğru?
   Saf ya da aptal, fark etmez,
   Kandır çağıran kanımızı,
   Ve senin çocukların ... ah, ne bekler orada?
   Ve hangi üzüntülerin? Ah çocuk! Çocuğum!
   
   Ölüm daha iyidir hayattan!
   
   edgar lee masters
   #1992201 (mulayim, 23.07.2007 13:47)