elimden gelen bu 

1. attila ilhan şiiri, hatta şiirden öte, bir atilla ilhan klasiği.
   
   elimden gelen bu ben iki kişiyim
   çoğalmak neyse ne azalmak zor
   birisi seni her an bırakıp gittiğim
   öbürü kan gibi tutulmuş seviyor
   ağzındaki acı alnındaki çizgiyim
   gözlerine kirli bir bulut getirdim
   hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor
   
   elimden gelen bu ben iki kişiyim
   birisi kapadığın kapılardan gitmiyor
   yağmur yağmaksa o güneş açmaksa o
   bir yerin üşüse onun sıcaklığı
   öbürü en içten çağrını ısıtmıyor
   hüneri ne dersen duygu kaçakçılığı
   alıp tutmaksa o basıp gitmekse o
   bakışları kıyısız bir deniz uzaklığı
   
   elimden gelen bu ben iki kişiyim
   ikisi birbirinden çikmaya uğraşıyor
   bilmem ki hangisinden nasıl vazgeçeyim
   birisi yeni baştan serüvene başlamış
   öbürü silahında son mermiyi yakıyor
   çoğalmak neyse ne azalmak zor.
   (oyuncakbulut, 21.12.2006 18:02)
2. atilla ilhan ın "elimden gelen bu ben iki kişiyim" diye başlayıp "çoğalmak neyse ne azalmak zor" ne gibi nefis bir cümleyle bitirdiği ve begume adadığı şiir.
   (sonrabirgun, 09.12.2007 23:44)