diyalektik mutsuzluklar 

1. murathan mungan'ın en güzel şiiridir diyebiliriz;
   
   bir uzak sabah denizidir gittiğin kapı
   ellerinde rüzgârın taşınmaz çamurları var
   köpürmüş soylarımı toplarken çürüyen yanlarımdan
   inan batmış şehirler gibi onarılmaz anılar
   gözlerinde unuttuğum o eski aciz miras
   almaya gelsem soluğumda dalgın yosun kokusu
   biliyorum artık hiçbir gemi beni taşımaz
   ve yeniden büyür içimde mağrur bir zakkum gibi
   terkedilmek korkusu
   
   susarsın bir silâhsızlanma akşamı
   susarsın dudaklarında ıslıklar kanar
   öpülmez dudakların ıslık yarası
   mavzerdir dokunmalarım kirvem bilirsin
   öpemem, öpersem tekmil bir aşiret tragedyası
   
   hüznünü ver bana yeter, gizli hüznünü
   
   kolları bağlı hüzün olsun dört yanım
   ırağına vurma beni kirvem, ağlarım, delirirsin
   sonra derler haklıdır sevdası
   geç olur ki artık onarmaz rakılar
   geç olur bir yaraya rakının dağılması
   
   sen denize sırtını dönen uykusuz dağlı
   gemiler nerde (ki çoğu hüviyetidir melankolinin)
   nerde aykırı mavzerler (onlara sığdıramazsın ki öfkelerini)
   barut esmeri tenine sevdalarımı sürdüğüm
   nasıl taşıdın bunca yıl delirmiş saçlarında
   o eski şark yelini
   biliyorum dokunsam parmaklarım kırılır
   dokunmasam eşkîya uykusuzluğu çetin silâhlar gibi
   #601219 (tutunamayanlardan, 02.09.2006 19:54)
2. "biliyorum artık hiçbir gemi beni taşımaz,
   ve yeniden büyür içimde mağrur bir zakkum gibi,
   terkedilmek korkusu"
   #1954157 (karamelasekerim, 17.07.2007 17:55)