divan siiri 

1. eski zamanlardan kim bilir belki de bad i saba ile gelen bir tozlu mürekkep kokusunu hatırlatır divan şiiri okura. Divan şiirine sürekli halktan kopuk, saray çevresine hitap ediyor, zümre edebiyatı gibi eleştiri okları yöneltilmiş ve halen de yöneltilmektedir, ancak o bu oklardan aldığı yaradan divan şairlerinin sevgilinin bakışından aldığı yara kadar memnuniyet duyar. Zaten âşık da sevgilisi ona oklarını yöneltsin istemez mi? işte divan şiiri de inadına, aynen bu şekilde ilgiyi kendi üzerine toplayan şımarık, sevgiye, ilgiye aç çocuğudur edebiyatın.
   #1336537 (yasak merve, 23.02.2007 01:06 ~ 20.07.2007 11:37)
2. (bkz: iskender pala)
   #1336629 (suvedeve, 23.02.2007 01:29)
3. şairler eserlerini divanlarda topladıkları için bu ad verilmiştir.
   #1336668 (dobrowski, 23.02.2007 01:40)
4. (bkz: divan şiirinde sevgili)
   #1336696 (yasak merve, 23.02.2007 01:51)
5. özellikleri şunlardır:
   1- konusu aşktır.
   2-nazım birimi beyittir.
   3-aruz ölçüsü kullanılmıştır.
   4-soyut bir edebiyattır.
   5-tam(az) ve zengin(çok) kafiye kullanılmıştır.
   6-söz sanatlarına başvurulmuştur.
   7-içinde arapça ve farsça kelimeler olduğu için ağır bir dili vardır.
   #1971662 (unique270, 20.07.2007 11:26)
6. divan şiiri için lirik sıfatını kullanmak hiç de doğru olmaz. evinin minderine bağdaş kurmuş, "ah eylediğim serv'i hiramanın içindir - kan ağladım gonce-i handanın içindir" diye yazan fuzuli'yi aşık sanmak yanlıştır.
   
   gel gel beru ki savm ü salatın kazası var
   sensiz geçen zaman-ı hayatın kazası yok
   
   diyen nesimi'nin, bu çok güzel beyti bir mazmun uğruna yarattığı besbellidir. bu bir yana, dahası, divan şairlerinin toplumsal, ahlaki inançları, dünya görüşleri üstüne bir inceleme yazmak neredeyse olanaksızdır. o kerte silmişlerdir kendilerini. bizde, şiirin içinde beliren şair tipi, tanzimat'tan sonra ortaya çıkar... ve sürer gider. abdulhak hamit'in eşi ölmüştür, tevfik fikret bir insanlık aşığıdır, mehmet akif ersoy bir dincidir. gerçi bu bilgilerin neye yaradığı da pek anlaşılmaz ama ortaya kendisini anlatan şairler çıkmıştır artık. günümüze doğru gelirken, bakarsınız, başka türlü kişiliklerin çizgileri belirir: yaşam sevgisi, avarelik, bütün insanları sevmek, yoksulluğu yüceltmek, paraya boş vermek gibi. ama bu çizgiler, tek tek şairlerin kişiliklerine bağlı özellikler değil, bir dönemin beğenileri olarak ortaya çıkar. böyle de olsa, şair bunlarla kendini bir etmekte, kendini anlatmaktadır. başka bir deyişle, artık şairin bol bol kendisi vardır şiirlerinde. bu yüzden de, bir şiirini beğenmemek, artık şairi, şairin kişiliğini, o kişiliği yapan değerleri beğenmemek anlamına gelir ki, bundan da kavga çıkar en azından.
   #2218568 (vernon sullivan, 28.08.2007 22:04)