colde gizli bezginler 

1. hoş bir cahit zarifoğlu şiiridir.
   
   bir çiçek bahçesinde geceye durgun kalışın yağmur sıcağı gibi
   öptüm sonsuz gidişinden. Saçlarının seyriyle seni
   yolları aşklara davul çalıp çağrılmış yalnızlarla dolduran
   akrepleridir duygunun. Karanlık ordulara güneşsiz sokulan
   bunlar canlanınca ne ateş kirli taşlar ne böcek
   şakakların sıcağında kuytu bir büzülüp ölecek
   sabahsız kuşlara koşarsa durur mu evreni omuzlarında
   bahar şenlikleriyle. Sürdüren ellerini yangın borularında
   şaşkınlıkla başladı bu atlar bu savaşlar insan buluşlarından
   burda biter düğün. Gidilir mi evin soğuğuna çölün sıcağından
   gemilerimiz saklanır. Ağzımızda bir aşk kaçışı vardır buluşmaların
   saplandık tadına. Durduk alnında yüreğe vuruşların
   yollar sellere gider. Açılır parklar artık kuşlar dağılır
   bir aşkı gözyaşlarıyla bulvara çağırmak hiç keseye mi kalır
   çizildi yalnızlar. Senin gelişin ne de süvari köprünün diplerinde
   geçer üstümüzden yağmur alan donanmalar. Kürek sesleriyle
   koşu bitince aşk bir yorulmadır kaçılmaz kırbacından
   sayılır günü geçmiş anlar boşalan hangi tüfeğin arkasından
   oturur iki bakış ormanından gerilip bir masaya kollar
   uzayıp uzaya giden akrebe katlanıp zincire gelmeyen yolcular
   bu bizim sesimiz denizlere ateş gibi eller açılır ortasından
   su konuşmaz toplanmaz kuşlar. Ne kazandık yaşamamızdan
   biz harcandık anam hem kelimesiz kapandık
   sevgi ektik. Sonsuz seçtik. Beğendik. Ama toprağı kazandık
   sevinçle kaçın kurtulun ölümlerinizle. Yalnızlıkla ben kaldım
   sevindiniz işte alın koşturun. Aha size son atım.
   #3183478 (historiacalamitatum, 24.03.2008 09:30)
2. sevindiniz işte alın koşturun. Aha size son atım.
   
   dizesi ile perdeleri kapayan bir tiyatro. zarifoğlu yine kelimleri evine alıp onlara önce kendi anlamlarını sonra ise kendisinin anlatmak istediğini söylemiş ve kelimleri hizaya getirmiş. böylesine vurucu bir şiirin yazılması demek sonsuzluk demek/aşk demek/terketmek demek/yalnızlık demek.
   
   zarifoğlu hep yaptığını yapıyor aslında. şairliğin/şairin kelimeler üzerinde kurabileceği hakimiyetin fitilini ateşliyor. bize düşen karşısına geçip patlama anını beklemek. ve bu şiir kalbimizde/ruhumuzda öyle gürültülü/öyle tahrip gücü yüksek bir şekilde patlıyor ki onulmaz yaralar açıyor.
   
   mevlana idris'inde dediği gibi;
   
   biz bakardık ve sen yürürdün şeyhim
   sen yürürdün ve dağlar yürürdü.
   
   zarifoğlu şiir ile/şiiri ile yürüyor ve biz bakıyoruz...
   *
   #3475696 (akustikcinayet, 31.05.2008 22:30 ~ 22:32)