cocugunu sinava goturen baba 

1. görevini yerine getiren en asil duyguların babasıdır.
   
   zaten günlerdir gözüne uyku bile girmememktedir. en az çocuğu kadar heyecanlıdır, nasıl olmasın ki günlerdir aylardır o en değerli varlığı gece gündüz demeyip sınava hazırlanmaktadır ne de olsa. sınav öncesi akşamı da bu heyecan tavan yapar, çocuğuna erken yatmasını, hafif gıdalar yemesini öğütler, sabaha kadar gözüne uyku bile girmez.*
   
   sınav sabahı erkenden kalkar, çocuğunu uyandırır. onu sınav yerine gidilebilecek en kısa zamanda götürür. aşılması gereken metreler azaldıkça, babanın stresi de doğru orantılı olarak artar. kim bilir belki de zamanında kendisinin üstesinden gelmeye çalıştığı o zor günleri düşünerek duygulanır, ya da çocuğunun ileride yaşaması muhtemel güzel günleri düşünerek umutlanır. bilinmez.
   
   sınav yerine geldikten sonra, çocuğunu büyük bir gururla sınıfına doğru yolcu eder. yanında binbir tavsiye de cabası: "heyecanlanma, yapabilirsin, evde senle daha zorlarını yapmıştık, sen başarırsın biliyorum..." çocuğu okula doğru girerken o da tedirginliğin doruğuna çıkıyordur. elindeki gazetesini okurken bile hiçbir şey anlamaz aslında aklı fikri orada bir yerlerdedir. yapabileceği tek şey kalmıştır artık. dua etmek...
   #1779611 (larker, 17.06.2007 09:15 ~ 09:19)