cikmaz sokaktan cikmak 

1. Hayatıma baktığımda yeni sayfalardan oluşan bir bütün olduğunu görüyorum. Ne zaman bir çıkmaza girsem, mutlaka başka bir dünyaya açılan bir kapı buluyorum çıkmazın sonunda. içeri giriyorum, dar bir sokak ve yeni bir çıkmaz daha...
   
   Gerçekte de, bir çıkmaz sokağın en sonundaki apartmanın en üst katında oturuyorum. Hayallerle gerçek arasındaki köprülerden, karşısına geçiyorum nehirlerin. Bir gün, bir nehre düşsem, nereden bulacaklar, acaba, beni ? Oysa ben, her gün bir çıkmaz sokağa girip çıkıyorum. Hayatım böyle geçiyor.
   
   Yaşamamın anlamı mı bu, yoksa her gün hissettiğim için artık benimsediğim bir şey mi ? Gökyüzünden ellerime düşen bir tüyü sıkı sıkı tutuyorum. Avuçlarımdan kayıp gitse, aslında hiç hissetmeyeceğim. Ama orada olduğunu, ellerimde olduğunu hissediyorum, biliyorum. Öyle bir şey...
   
   Bir çizgide el ele yürümek gibi bir şey. Çizginin bu tarafında ben, diğer tarafında o. O, sınırlardan bahsediyor. Onun dünyası orada, benim dünyam burada. Aynı topraklar, aynı yağmur, aynı rüzgar... Ellerimiz aynı çizgide. Yeminlerin soğukluğu girmeden, sadakati yaşıyorum, güneşle bir. Dört yanım kıyı. Denizde batan güneş, yine denizden doğuyor.
   
   Daha ne olsun ? Hadi, gülümse...
   #1743115 (sonkuzu, 09.06.2007 03:07)