bettyblue 

1. aramıza hoşgelmiş ikinci nesil yazardır.büyük ihtimal güzel sanatlar okuyor.
   (kurabiyecanavari, 10.05.2006 12:08)
2. ilk goz agrisi ilk mesaj kardesi.
   (Butch Coolidge, 12.05.2006 15:25)
3. uludag roman sekiz romanımızda misafir konuk olarak katılan, bize zor anlar yaşatıp soğuk terler döktüren, bütün hikaye boyunca ütüye takmış olan yazar.
   (iceri terligi, 19.05.2007 04:46)
4. (#1860409) nolu entrysi ile bir sahaser yaratan yazar.
   (mulayim, 04.07.2007 00:24)
5. gitmek geliyor yazılarını okuyunca. bir iç ses çılgınca buyuyor ve gitme vaktini salık ediyor. bol imgeli sığınakta sessizce iliştiriyor gitmeleri. Woolf 'un, kuma gömülü topuklarıyla '' gitmekten başka çaresi yok'' diyen betty flanders'ı olup beliriyor ansızın... gozlere bir şehir üflemeden, dile bir şehir kamcısı vurmadan, kalbe o gümüş saplı bıçağı değdirmeden yoksun yolluyor bilinmeyen uzaklara.
   o uzaklar nereyse! o uzaklar hangi bilinmezlikle sarmalanmışsa ucu kayboluyor yeryüzünün.. birer yitim tüm hayata ait anılar.. ona çarpınca susuyor uğuldayan ruzgar, çöle inen kum tüpelemeleri.. bir yola dönuyor sozcukler, suyundan eksilen kökunden sokulen kimyası acıdan deşilenlerle.. en üst sesten haykıran sevincler kendini yontarak birer birer açılıyor gitmelere..
   
   oyun sozcukler demektir. sozcukleri kestirmeden, hoyratca dağınık kullanmasına aldanılmamalı. yazının içine gelişi guzel dağıtılmış her bir sozcuğu birer kuyu aslında. sıhhi dolgu topragıymışcasına yazıya dağıttığı sozcukleri birer kurmaca acmazı. okuyanı bilinmezliklere surukleyen kumpas. eğlendirici bir kurmaca yazısında '' boşluk '' doğurabilecek kadar hin!
   
   bir tur sihirbazlıktır bu. okuyanı yazının içerine itkilmekten çok daha ötelere sürükler. ancak buyuk yazarlarda gözlemlenebilecek deneyimlerle okuyucuyu kendine betimletmeden, kendine seslenir bir hale düşürür. melankolik mizacla kuvvetlendirilmiş yazılarında hedef yonu de boyle bir kendinle hesaplaştırmadır. okuyucuyu bir ağırlığa boğmadan hafif hafif ele gecirerek biçimlendirebilmenin en zehirli yolu bu helezonik yazılardır. sozsel dizgiler olarak ardı ardına sıralanan sozcukler yazının tamamında bir butunselliğe evrilerek çıkış yolundan sapıp, okuyanın kendini sorgulama dizisi olup çıkabilir. okuyucu kendi kendisinin alaycısı, öğüt vericisi, azarlayıcısı olup çıkar. gunce okuyucusuna mahsus bu grafit çoğalmalar yazıda dili butunu ile aşanlara da mahsustur.
   
   yazıya abanan yazarlarında tum umursamaz tavırlarına rağmen boyle bir boşaltıma ihtiyacı vardır. kendi seruvenlerinden yol alarak bilgibilimi sunmaya calışan yazarlar aslında kendi serüvenine adanacak ahmaklar arar. kestirme yoldan avlanabilecek bir okuyucu asla işlerine gelmez. serüvenler için hep tinsel bulantıyı goze alabilecek kadar cesur okuyuculara ihtiyac vardır. onun gucude boyle bir dil akışından kaynaklanmakta. kendi bilincine doğru evrilttiği okuyucuyu aynı ''rilke'' gibi bilincine yabancılaştırarak ustesinden gelebiliyor. okuyucu onun hinlik taşan yazısına kapıldığında onceden hazırlanamadığı yolculuğu da başlıyor demektir. duyuların önceden temizlendiği bu yolculukta, dilin capı ve kullanımı gittikçe genişleyebiliyor. genişleyen yazı keskinleşen, kabaca okuyucuya hukmeden bilgeliğe evrilebiliyor. carpıtmalardan arıtılmış bilgelik okuyucuya dokunduğu anda '' zehirini de'' boşaltmakta. zehir o derece tesirli etki gosterebilmektedir ki '' gitmeler'' yanı başınıza kadar sokulabilmekte.. sozcuklerinin kameriye'ye geren asma alımları kadar guzel gosterebilmesi bu yuzden...
   
   sonda kalan hep bir gidiş.. sonu bilinmeyecek sonsuzluk hissi.. izi silen yoğun iğdişlikler.. geriye kalan tarazlanan sufli okuyucular.
   (levoka, 13.10.2007 00:45 ~ 00:56)