benim guzel ulkem 

1. demokratiklestirilmis irak'ta, seçimlerin altı ay öncesinden sonuçların açıklanmasına kadar geçen zamanı, bağdat il meclisine aday olan bir doktorun hayatından kesitler sunarak anlatan, laura poitras imzalı 2007 yılı oscar adayı belgesel. bana göre amerika ya karşı fazlaca yumuşak bir tutum izlenmiş olsa da bölge de yaşananların en azından bir kısmını anlayabilmek açısından faydalı bir yapım. belgesel boyunca duyulan hüzünlü bir şarkı bölgenin makus talihini anlatırken, anlayana kurtuluşun reçetesini veriyor gizlice;
   
   ah benim ülkem....
   mutlu bir sabahın olmayacak mı?
   birlesse herkes, sarsa yaralarını...
   hasretle bekliyorum yine gülümsemeni...
   ne zaman bırakacak bu kederler seni?....
   #1446623 (lambro, 24.03.2007 00:48)
2. ulkesine sahip cikamamis, ulkesi cnn live'de canli yayinda isgal edilirken, isgal ordularini alkislarla karsilamis, asil dusmanlari ile savasmasi gerekirken kendi cikar ve mezhep kavgalari ile isgal altindaki ulkesinde bir de ic savas cikarmis bir ulke olarak irak.
   vatan hainlerinin amerikan televizyonlarina verdigi "amerika'ya getirdigi demokrasi icin tesekkur " reklamlarida cabasi.
   olan hic bir seyden habersiz bombalara hedef olan cocuklara oluyor, sadece.
   #1446653 (mese odunu, 24.03.2007 01:00 ~ 01:02)
3. izlenmesi gereken bir belgesel, şarkılarını kazem al saher(kadhum al sahir) yapmıştır sırf şarkıları için bile izlenir bu belgesel ama bir türlü şarkılarını bulamıyorum hiçbir yerde...
   #1447834 (erme1984, 24.03.2007 13:44 ~ 13:54)
4. (bkz: my country my country)
   #1447882 (dabaddah, 24.03.2007 13:58)
5. (#1438107).
   #1447896 (daRkLove, 24.03.2007 14:02)
6. 2007'nin oscar adayı belgesellerinden. laura poitras'ın ırak'ta sekiz ay geçirerek hazırladığı ve amerikan işgalindeki ırak'ı anlattığı bir belgesel.
   
   laura poitras, ıraklı sünni bir doktor olan dr. riyadh'ı kendisine odak noktası olarak seçmiş. dr. riyadh, amerikan işgaline karşı bir tutum sergiliyor. ancak demokrasi taraftarı ve yaklaşan seçimlerle, sünni kesimin parlamentodaki yerini ve söz hakkını kesinlikle alması gerektiğine inanıyor.
   
   belgesel, bir yandan ırak'ın günlük yaşamından izler sunarken, bir yandan da seçimlere doğru geri sayıyor. geri sayım devam ederken, siz sokaklarda dolaşan amerikan tanklarına, evin yakınına düşen bir füzeyle irkilen çocuklara, sanki dünya'nın en olağan işini yapıyormuşçasına ''bana 50 tane füze lazım, bunları şurdan kaça alırız?'' diye pazarlık yapan güvenlik sorumlularına, insanları oy vermeye teşvik etmeye çalışan dr. riyadh'ın hayatına tanık oluyorsunuz.
   
   dışarıda şiddetli bir çatışmanın sesleri yankılanırken, elinde bir sineklikle ''nerde bu pis sinek?'' diye dolaşacak kadar silah sesine, bomba sesine, ölümün yankılarına alışmış insanlar görüyorsunuz. kısaca yaralarını sarmaya çalışırken, aynı zamanda özgür olmadığının farkında olan, şiddeti adeta kaderi olarak özümsemiş ırak'a tanık oluyorsunuz.
   
   dr. riyadh ve eşinin tartışmasına kulak veriyorsunuz. şöyle diyor riyadh'ın eşi ve burkuyor içinizi: ''bu ülkeyi kaybettik biz! vallahi kaybettik! hem de sizin gibiler yüzünden. saddam hüseyin zulüm ederken öylece baktınız...'' belli ki amerikan'ın getirdiği demokrasi(!)'nin suçlusu olarak, kendilerine yapılan zulümleri sineye çekmeye alışmış ırak halkını sorumlu tutuyor. adeta, ''haksızlığa sessiz kaldığımız için, haksızlık kaderimiz oldu.'' diyor.
   
   ''ah benim ülkem, mutlu bir sabahın olmayacak mı?'' diye başlayan müziği ise belgeselin hüznüne hüzün katıyor.
   #2616483 (tony blair baykal bilmeyir, 22.11.2007 01:36)