ay yanginlari 

1. Aşk biraz da çoğaltmaktır yalnızlığı
   gözlerinde fırtınalar kopan bir kıza
   öyküsünü anlatırken kanlı türkülerin
   gurbetin yollarını adımlamaktır
   ola ki bir bahar rüzgarı öper alnımızdan
   hüzün çiçek açar başlar ay yangınları
   
   Ardışık sayılar gibiyiz sizlerle
   ben çok üslü kökünü aranırım ömrümün
   sonsuzun uçlarında karşıma çıkarsınız siz
   bütün açılarınız geniş ve kuş cenneti
   şafaklar söküyor alnınızın elipsinde
   sınırları birleşiveriyor bilinmezin
   
   Bir çemberin yarısı kaşlarınız
   renk cümbüşü var kirpiklerinizde
   gözüm iliştikçe dudaklarınıza
   soluğumu kesiyor bakışlarınız
   hükmü kanıtlanıyor denklemimizin
   'her ne var ise aşk imiş' evrende
   
   Bir avuç sözcük saçarlar önlerine
   modaya uyup dünyanın falına bakarlar
   anıları istifleyip düş odalarına
   okşadıklarını sanırlar kalabalığı
   birbiri üstüne yığılır zamanla
   yerleşir aramıza anlamsız anlar
   
   Sırsız aynalardan yansır yalnızlık
   ben merkezli sarsıntılarla eksilir ömür
   çıkrığından boşanır derin kuyunun ipi
   unuturlar avludaki gül bahçesini de
   öte yaşam sarmaşığına sarılırlar
   zehre keser hayatları ilahiyat derslerinde
   
   Eskiyi yeni yapmaların ustaları
   isini pisini silerler camların
   duvarları karanfillerle ovarlar
   havasızdır yine yürek kuşları
   ters ilmeklere takılır kalır hayatları
   kıyısında ot bitmez ırmaklarının
   
   içimi serinleten içtiğim suda
   paralel çizgilerin ucundasınız
   hüzne denekler arıyor ya birileri
   el edip çağırır gibisiniz
   payınıza düşen gökyüzü altında
   bu yüzden kokusuz naylon gülleriniz
   
   Aşk biraz da çoğaltmaktır yalnızlığı
   kan yitiren bir ülkede şiiri aranırken
   cangıllardaki feryatlarla uyanmaktır
   yavrusunu yiyen kedilerin vahşeti
   sırıtarak büyürken gözbebeklerimizde
   hayat kumaşını fırtınalı bulutlardan biçip
   yeniden çobanı olmaktır sis dağlarının, yoksa nasıl bakabilirsiniz gözlerine çocuklarınızın?
   * *
   #1251402 (fatal, 03.02.2007 11:26)