ates bocekleri 

1. Hayallerim,
   Canli isik lekecikleri,
   Karanlikta gözkirpistiran
   Atesböcekleridir.
   
   O dikkati çekmeyen,
   Sesleri, yolkiyisi hercailerinin
   Mirildanir bu gelisigüzel çizgilerde.
   
   Zihnin uykulu karanlik magaralari içinde,
   Rüyalar
   Günün kervanindan dökülen parçalarla,
   Yuvalarini yaparlar.
   
   Bahar, gelecegin meyveleri için degil
   Fakat bir anin kaprisi için
   Çiçeklerin petallerini saçar.
   
   Nes\'e Kimiltisiz yerin zincirinden kurtulmus
   Sayisiz yapraklara dogru
   Kosar ve dans eder
   Bir gün için havada.
   
   Hiçbir önem tasimayan kelimelerim
   Zamanin dalgalari üstünde hafifçe dans edebilirler,
   Mana ile agirlastiklari zaman dibe çökerler.
   
   Zihnin derinliklerinde güveler
   Ince kanatlarini büyütürler;
   Ve veda ederek uçusurlar,
   Gün batimi gögünde.
   
   Kelebek aylari degil, fakat an\'lari sayar
   ve yeter zamana sahiptir.
   
   Benim düsüncelerim, kivilcimlar gibi, kanatlanmis
   Sürprizler üzerinde giderler,
   Tek bir gülüs tasiyarak.
   Agaç sevgi ile bakar kendi güzel gölgesine
   Buna rahmen onu hiçbir vakit kucakliyamaz.
   
   Izin ver, günes isigi gibi, askim seni sarsin
   Ve yine de aydinlik özgürlügü versin sana.
   
   Renklendirilmis kabarciklardir günler,
   Dipsiz gecenin yüzüne çikan,
   
   Hatirlamani istemek için armaganlarim çok küçüktür;
   Ve bunun için
   Onlari sen hatirlamalisin.
   
   Çikart, at ismimi armagandan;
   Bir yük olacaksa,
   Ancak sarkim kalsin.
   
   Nisan, bir çocuk gibi,
   Çiçeklerle tozlar üzerine hiyogralifler yaziyor.
   Onlari siliyor ve unutuyor.
   
   Hatira, rahibe, hali öldürüyor,
   Ve onun kalbini ölü geçmisin türbesine sunuyor.
   
   Mabedin kasvetli heybetinden
   Çocuklar tozda oynamak için disari kosuyorlar,
   Tanri onlarin oyununu seyre daliyor,
   Ve rahibi unutuyor.
   
   Zihnim, düsüncelerinin akisinda
   Birdenbire yanan bir isik gibi çalismaya baslar,
   Asla tekrarlanmiyan akici notasiyle bir küçük irmak gibi.
   
   Dagda, sessizlik kendi yüksekligini bulmak için
   kabarmaktadir,
   Gölde, hareket kendi derinligini tahayyül etmek için
   hareketsizlesir.
   
   Veda eden gecenin
   Sabahin kapali gözlerine kondurdugu öpücük
   Safak yildizinda parliyor.
   
   Ey bakire, senin güzelligin bir meyve gibidir,
   Henüz olgunlasmamis ve açilmamis bir sirla dopdolu.
   
   Onun anisini yitiren aci
   Kus seslerinden uzak,
   Fakat yalniz agustosböceginin isliginin duyuldugu ses-
   siz karanlik saatler gibidir.
   
   Gerilik onun öldüren bir pençe ile gerçegi elinde güvenle
   tutmaya çalisir.
   Zayif bir lambayi canlandirmayi arzulayarak uzun gece
   bütün yildizlarini isiklandirir.
   
   Hernekadar O
   Dünyayi
   -Gelini-
   Kollarinda tutuyorsa d,
   Gök,
   Sonsuzluga kadar
   Uzaktadir.
   
   Tanri, dostlar arar ve sevgi diler,
   Seytan, eserler arar ve itaat ister.
   
   Toprak hizmetine karsilik
   Agaci kendisine baglar,
   Gök ise hiçbirsey istemez
   Ve onu özgür kilar.
   
   Çocuk, tarihin tozu ile aydinlanmis
   Yasi bilinmiyen zamanin gizliligi içersinde
   Edebi olarak oturmaktadir.
   
   Uzakta olan O, sabahleyin bana geldi,
   Isik tarafindan alinip götürüldügünde daha da yakinlasti.
   
   Beyaz ve pembe zakkumlar bulustular
   Ve, ayri lehçelerde nes\'e ile eglendiler.
   
   Sessizlik
   Kendi kirlerini
   Süpürüp yürüyünce
   Firtina olur.
   
   *
   (mulayim, 07.01.2007 22:30)
2. Evlere düşen ahşap bir uykuysa eğer
   kurşuni sarmaşıklar sarar bedeni
   Yorulur üstüne çöken reyhani acılar
   Ve kekik kokulu yalnızlıklara taşınır
   Yıldızlı gecelerin ateş böcekleri
   
   Ey rüyalarımın süslü gelini
   Beyaz saçlarımın coşkun denizi
   Tuzlu bir gecede oynaşan yakamozlar
   Mavilerim tükendi seni beklemekten
   Mor yalnızlığına eklediğim karanfil
   Avuntularımdan kalan ibrişimdi
   Tozlarına katılan yaz yağmurlarının
   Kırmızımsı çatılara konan güvercinleri
   
   Sessiz rüyalara konuk olsaydım eğer
   Bütün acılarım biterdi
   Yoksunluğun okunurdu göz bebeklerimden
   Oturur ağlardım
   Gecelerimi aydınlatırdı ateş böcekleri
   O zaman biterdi yalnızlıklarım
   Haydi ateş böceğim
   Düş peşime
   Şimdi seninleyim
   *
   (fatal, 14.02.2007 20:18)
3. bahcede sarkisinin ilham kaynaklari, bitip giden umutlari animsatan, mucizevi varliklar.
   (yalnizlik mavisi, 09.05.2008 20:15)
4. en umutsuz anlarımızda karşımıza çıkıveren, bize umut aşılayan, kendisine alıştırıp sonra da sessizce terkeden güzel yaratıklardır. masallarda hep tembel olarak bahsedilir, ancak gerçekte böyle değillerdir. en zor iş onlarındır; insanlara umut aşılamak. bir yaz gecesi karşılaşırsınız susar sadece onları dinlersiniz, susmanın mutluluğunu tadarsınız. içinize böyle güzel duyguları dolduran varlığa dokunmak istersiniz. bilirsiniz dokunduğunuz anda yakacaklardır sizi ama ''dur'' diyemezsiniz içinizdeki hareketlenmeye. yanarsanız, yanarsınız ama asla pişman olmazsınız. ve bir yaz gecesi ateş böceklerini seyre dalarsınız...
   (lafateignoranti, 09.05.2008 21:30)
5. (bkz: ateş böceği)
   (friday night, 09.05.2008 21:35)
6. kovaladıkça kaçan böceklerdir. şarkısı bile vardır "kovaladıkça kaçan ateş böcüğü müsün?".
   (TTTDDD, 09.05.2008 21:38)
7. tagore'nin kaleminden:
   Düşünüyorum da,
   sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.
   Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,
   Cesaretsizliğimizin anlaşılması,
   Korkularımızın paylaşılması
   Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.
   Kabuklarımızın altında
   Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız.
   Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında.
   Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.
   istiridyeler, deniz minareleri, midyeler.
   Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.
   Sahi koruyor mu bu çatlamamış sert kabuk?
   Kimse incitemiyor mu, duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?
   Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?
   Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor gerçek kimliğimizi,
   Duyularımızı bastırıyor, elele tutuşmamızı engelliyor mu?
   Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.
   Ne çıkar ateş böceği sansalar beni.?
   Belki en hoyrat yürek bile, ateş böceğinin o uçucu, masum, sevimli çocuksuluğunu el kaldırmaya kıyamaz?
   Güçlü kapıların arkasına kilitlesem kendimi, korkaklığımı, sevgi isteğimi
   En insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsem, bu sert kabuğun ağırlığından kurtulup, bir kuş gibi uçacağım özgürce.
   Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım karşımdakine.
   O da çözülecek belki samimi ve güvenliksiz, silahsız biriyle göz göze gelince.
   Oysa bir görebilsek bunu, kalmadı böyle insanlar demesek.
   Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
   Kırılmaktan korkmasak
   incinsek yaralansak.
   Ne olur bir darbe daha alsak.
   Yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabuğu
   Denesek
   Risk alsak
   Yanılsak
   Farketmez
   Tekrar tekrar bıkmadan denesek ve kucaklaşsak yeniden, tıpkı eskisi gibi.
   Ne olduğunu anlayamadığımız o onbeş yıldan öncesi gibi.
   O zaman farkedeceğiz.
   Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.
   Neler biriktirdiğimizi,
   Kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi
   Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.
   Vakit az, paylaşmak, sarılmak için.
   Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır.
   Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.
   Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.
   Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.
   Sevgiye çok ihtiyacımız var.
   Ufukta kar bir kış görünüyor.
   Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.
   Kırın o sert ağır kabuklarınızı.
   Kurtulun bu yükten.
   Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.
   Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.
   Hem hepimiz bir yıldızız.
   Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi.
   (lafateignoranti, 09.05.2008 22:02)
8. (bkz: sen hiç ateşböceği gördün mü)
   (zedx, 10.05.2008 00:10)