aihm den turkiye ye sorusturulmayan iskence cezasi 

1. 2002 yılında diyarbakır'da 17 yaşında bir çocuğun kapkaç yaptığı şüphesi ile gözaltına alınıp, verilen 4 günlük gözaltı süresi içerisinde gerçekleşen ve adli tıp raporlarında belirtilen, işkence ile dayağa maruz kalması akabinde iç hukuk yollarına başvurulması ile gelişen,
   
   olaydan iki yıl sonra yani 2004 yılında işkence yapmak ile suçlanan polislerin yargılanmasına gerek görülmemesi ve bunun üzerine 2005 yılında Siverek ağır ceza mahkemesi'nde polisler hakkında açılmak istenen davanın da reddedilmesi ile aihm'ye taşınarak bugüne gelinen,
   
   nihayetinde avrupa insan haklari mahkemesi ( aihm ) nin, yaşanan işkence olayından dolayı ve bu olayı ciddiye almayarak işkenceyi soruşturmak ve işkenceci polisler hakkında yasal işlem yapmak gereği görmeyen türkiye'yi suçlu bulması ile adaletin tecelli ettiğini bir kez daha gösteren,
   
   geçmişten gelip bugüne armağan edilmiş bir davaya dair aihm tarafından verilmiş yerinde bir karardır.
   
   17 yaşında bir çocuğun elektrik verilerek, coplanarak, yumruklanarak ve tekmelenerek 4 gün boyunca işkenceye maruz kalması hangi vicdana sığar ? hangi insan evladı bu vahşeti alkışlar ve kendisini insan olarak adlandıran hangi insan bu barbarlığı kanıksar ? cevabı tabi ki hiç kimse olmalıdır. Ama yurdumda öyle kana susamış, gözü dönmüş ve aklı kafatasının içinde çürümüş suret var ki, hepside ulumalar eşliğinde bu ve benzeri vahşetleri yüceltmekte ve fırsat bulur ise ortak olmaktadır. Hoşgörüymüş, adaletmiş, insanlıkmış, yaşamın kutsallığıymış hiç önemsenmemekte, bu suretler yaşamayı bir tarafa bırakarak itina ile yaşam dolu bedenleri yok etme seferine ve sevdasına kapılmışlardır.
   
   Neticede, diyarbakır'daki çocuğa yapılan işkence olarak karşımıza çıkmaktadır. Ve daha haberdar olmadığımız kim bilir ne kadar çok benzeri vahşetler bu ülkede yaşanmaktadır. Biraz olsun hayata açık gözle bakmak ve yaşamın kutsallığına inanmak ve gerçekleri görmeye çalışmak ile bu vahşetler fark edilebilir.
   
   Diğer bir acı olay ise; işkencenin tüm çağrılara rağmen yok edilmesi yönünde ciddi bir duruşun sergilenememesidir. En basitinden bu olayda bile bunun izleri görülmektedir. Devletin adaleti olur kılma saç ayağı belliği yere tam manası ile basmamakta ve havada kalmaktadır. Neticede ciddi bir kararlılık ortaya koyulamadığı için işkenceye bel bağlayanlar cesaretlenmekte ve cezasız kaldığı için işkence sürüp gitmektedir. Bunu bitirmenin yolu ve yordamını bende sizlerde iyi bilmekteyizdir. Bir kez daha burada ifade etmek gereksizdir.
   
   Neyse ki; duyarsızlığı kuşanmayan ulusal olmasa dahi uluslararası kuruluşlar vardır ve bu davada da görüldüğü üzere, suçlu cezasız kalmamış ve gerekli cezaya çarptırılmıştır.
   
   Gönül, bu duyarlılığı ulusal yargı mercilerinin kuşanmasını arzu etse de, nihayetinde; adaletin yabancı eliyle de olsa tecelli ettirilmesinde hoşnuttur ve darısı türk yargısının başınadır.
   #2355570 (bluevelve, 21.09.2007 19:32)