ahmet erhan 

1. şair kişi. 1958'de ankara'da doğdu.çocukluğu ve gençliğinin ilk yılları akdeniz'in çeşitli kentlerinde geçti. ilk ve orta öğrenimini de bu kentlerdeki okullarda tamamladı. ankara'ya gelip bir akşam lisesinde eğitim yaptı. kitapçılık, yayıncılık gibi çeşitli işlerde çalıştı. gazi universitesi turk dili ve edebiyati bolumu'nden mezun oldu. militan dergisinde topluca yayınlanan şiirleri ile dikat çekti.şiirimizin lirizm zenginliklerini, özellikle 1960 sonrası yeni toplum şiirini çeşitli öğeleriyle kaynaştırarak kendisine özgü bir sese ulaştı. şiirleri sanatsal değerinin yanısıra ülkede genç insanın yaşadığı dramın bir güncesi olarak da önem taşır. söylemindeki karamsarlığının gerisinde direnin bir yaşama sevinci etkilidir.
   (vernon sullivan, 12.05.2006 10:19 ~ 14.05.2006 21:13)
2. istiklal caddesi'nde, kedilere biberonla süt verdiği rivayet olunur. en takip edilesi şairlerdendir.
   (louis cyphre, 26.10.2006 04:47)
3. "alacakaranlıktaki ülke" adlı şiir kitabını sahhafın birinden 250 bin liraya aldığım,
   günümüz şiirinin üstünde durulması gereken ankaralı şairlerinden.
   en çok ahmet kaya tarafından da seslendirilen bugun de olmedim anne adlı şiirinin tanındığını düşündüğüm şairdir.
   (gozluklu kedi, 26.10.2006 10:07)
4. (bkz: dardayım)
   (vernon sullivan, 06.05.2007 17:44)
5. Aykırı bir uçurumum yolunun üzerinde
   Elini uzatacağın dalları yamacında saklayan
   Birdenbire patlayan
   Bir çığlığım sessizliğinde
   Ele-güne karşı seni utandıran.
   
   Yaz günü palto giyerim
   Ceplerim dolu dolu şiir
   Gören beni deli sanır
   Adım kaçığa çıkar
   keşke kaçsam
   Keşke kaçabilsem şu dünyadan.
   
   Aykırı bir şiirim kitabının arasında
   Kargacık burgacık bir yazıyla yazılmış
   Sondan okumaya başla
   Nokta koy her dizenin önüne
   Anlamaya calış..
   
   * * *
   
   Bedeninin bir noktasından dalıp
   Yüreğini bulabilirim
   Geceyse, başlar yastığa düşerse
   Ve yorgunsa yüzün
   Yıldızları soluğumla bir bir ateşleyip
   Kandiller gibi başucuna koyabilirim..
   Ey bütün tufanların ardında
   Bulduğum dinginlik!
   Göçmen çiçeği dünyanın
   Kökleri ardısıra sürükleyen çılgınlık!
   Madem ki yaşam bu
   Madem ki taşın taş olmaktan öte
   bir umarı yok
   Bir türkü söyle kadınım
   Yürüsün dünyaya mutluluk...
   
   * * *
   
   Yağiyor incecik bir yağmur dışarda
   Yüzün çamurlar üstünde tüten buhur
   Islak toprak kokusu
   Doluyor odama
   Sıkılıyorum
   Kitapların üstüme yıkılacağından
   Korkuyorum şimdi
   Yel esiyor
   Sökuyor duvardaki bir resmi
   Yerine senin yüzünü koyuyor.
   
   Yüzün şimdi karşımda
   Yüzün akşam karanlığında
   Toprağın üstüne bırakılmış
   Bir demet çicek gibi parlıyor..
   
   O zaman açıyorum
   Bütün perdeleri
   O zaman yakıyorum
   Bütün ışıkları
   Camları darmadağın ediyorum
   Yüzünü avuçlarıma alıyorum
   Alnını öpüyorum
   Dünyayı öper gibi...
   
   * * *
   
   Sana uzanamadığım gün
   Ellerim yok sanıyorum
   Senin bakışlarını yakalayamadığım gün
   Gözlerim yok..
   O zaman bir yumruk
   bütün gücüyle vuruyor
   Eski bir piyanonun tuşlarına
   Binlerce martı
   Kayalıklara çarparak ölüyor
   Ayışığı tutkal gibi
   Yapışıyor pencereme
   Açamıyorum perdeleri
   Şiir yok artık
   Türkü dindi..
   
   * * *
   
   Meyvelerini taşıyamayan
   Ağaçlar gibiyim
   Sularını taşıran ırmaklar gibi..
   Bu kadar mutluluk cok bana
   Onu gunlere
   Onu aylara bölmeliyim
   Ve bir tek gülüşünü senin
   Kutlamalıyım yıllarca...
   * * *
   
   Sana yüregimde bir sürgün yeri
   Göçüp konacak
   Bir toprak yaratsam
   Kadınım, sarışınlığınin bittiği anı
   Gizli bir esmerliğe eklesem..
   göcmen çiçek
   Her yerin yabancısı
   Yolların, yolların ötesinde
   bize bir tek
   Yarınlar kaldı
   Göğün tükenip, denizin
   Başladı yerde...
   (zapatista, 20.05.2007 22:23)
6. ankaralı şairlerden.. onlar kadar alkol sevdalısı onlar kadar serüvenli.. her ne kadar istanbula yerleşmiş olsa da hala ankara soluyan şairdir.
   
   bir kadeh rakı
   
   burda, bir ahmet erhan var uzakta
   defterini dürmüş ve bingöl'de bir dağ köyü kadar yalnız
   aylardır aramadınız, yolları da kapanmadı
   ayakizleri betonlarınızın üzerinde saklıdır
   
   burda, bir ahmet erhan var uzakta
   taşikardi, ülser ve panik ataklı anksiyeteyle dalaşır
   aşağıeğlence'den çıkın, etlik ilkokulu'nun altında
   ankara'da, bir belediye otobüsü yalnızlığını yaşar
   görseniz bir yerlerden hatırlarsınız mutlaka
   
   elleri artık titriyor, eski gibi değil
   başını sanki dünyayı taşıyormuşçasına yorgun tutuyor...
   burda, bir ahmet erhan var uzakta
   gözleri şehrinizin bütün dumanlarıyla kaplıdır
   
   -bir kadeh rakının kırk yıl hatırı vardır...
   (levoka, 30.05.2007 16:55)
7. ogul şiiri ile aşmış, ayrıca çok yakışıklı olan şair.
   
   http://www.aruz.com/erhan.jpg
   (headacheda, 11.08.2007 13:09)
8. önde gelen şiirleri;
   
   turku
   ogul
   gocmen cicek
   bir soru isareti
   meryem ana
   solo yenilgiler
   yalnizlik
   tuy ve bugu
   sunu
   lades kemigi
   bugun de olmedim anne
   tedirginlik
   sulu ayna
   (leggare, 18.08.2007 02:08)
9. Rakıyla iyi gider şiirleri. Biraz arabesk, biraz yalnızlık ve efkar. Ha bir de güzelinden Ankara var.
   
   "Üçüncü ayakta 'rüzgârın kızı' yine gelmeyecekti
   ganyanım tökezlemiş ve hayatım buruşuk bir resim olarak hatırlanacaktı."
   (karamboldedans, 24.02.2008 02:30)
10. yalnızlık, yalnızlık
    bari sen elimden tut
    geceyarısı aynalarda
    suçlu ve ezik
    gözlerim kan çanağı
    cinnete dönüşen bir dinginlik
    duruyorum karşında
    
    şarap taşlaşıyor
    midemde ve beynimde
    mavi mavi tüten sigara
    giderek mora çalıyor
    yalnızlık, yalnızlık
    bari sen elimden tut
    suflör kullanma
    dost seslerini dudağınla ısıtıp
    gece hep aynı gece
    karbon kağıdıyla çoğaltılmış
    gibi kara ve soğuk
    
    ellerim beynime alkol serpiyor boyuna
    niye böyle, neden
    sormuyorum artık
    yalnızlık, yalnızlık
    bir kez olsun kuğuların türküsünü
    tersinden söyleyeyim
    ölümse ölüm
    yaşamsa yaşam
    ayna hep ayna ayna...
    (militia, 21.04.2008 22:08)
11. Gökyüzüne asılı kalmış bir yankı
    Arıyor kendisini bırakan ağzı
    Yeniden, yeniden sesini bulmak için
    
    iki köşeli yalnızlığın bir ucunda sen, bir ucunda ben
    Birleşip ayrılıyor çizgilerimiz
    Hangi boyuttan koparılmıştık ki biz
    
    Anı bile yok, ses, koku bile
    Bir elin yazdığını öteki el karalıyor sanki
    Silgiler hatırlıyor, kalemler unutuyor bizi..
    (m ilginc olsun istedim, 21.04.2008 23:08 ~ 23:09)