ah bir de mavi yi anlatabilseydim 

1. yine böyle bir kış günüyüdü tanışmamızın miladı. el tezgahında kitap satıp da don kişot'u okurken ben, ayaklarıma takılmıştı elindeki asası. bir anda kızgınlıkla başımı kaldırıp baktığımda yüzünü görmüştüm. ve, kapalı gözlerini.
   
   devletin ve insanlığın bir çift göz diye verdiği bastonu vardı elinde. "pardon" dedi sessizce. "lütfen" demek için ağzımı açtığımda sesszice yoluna devam ettiğini gördüm. kalkıp hemen peşinden koştum. soluğumu hissediyordu. elimi atsam dokuynabilirdim. ve, ne söylemiliydim tanışmak için? en aptalca kelimeyi söyledim sol omzuna sağ elimi koyduğumda:
   
   -sana para verebilirim.
   +ben dilenci değilim.
   
   hemen geri dönüp kafamı vuracak duvar ararken ben, gülümseyip ekledi:
   
   -arkadaş olabiliriz ama.
   +tabii ki de. nasıl bir arkadaşlık istersin?
   -beni hor görme yeter.
   +lütfen ya. ne demek. olur mu öyle şey.
   
   sıkı sıkıya sarıldık birbirimize kalabalık şehrin ara sokağında. birbirimize fazlasıyla tanıdık gelmiştik. o da yalnızdı. ben de. en yakın çay ocağına gidip iki çay söyledik. çay içilmeye başlanırken anlattı her şeyi.
   
   yıllar önce geçirdiği kalp ameliyatını. ve o ameliyat esnasında verilen aşırı narkozdan dolayı gözlerinin bir daha göremeyişini. dinledim kendisini. anlatma sırası bana gelince bende anlattım. aşık olamayışımı. kolay vazgeçtiğimi...
   güldük kahkahalarla. nefesimiz kesilene kadar.
   
   devam etti arkadaşlığımız yıllarca. hiç kırılmadan, darılmadan. ara veriyorduk bazen. hastanelere gittiğimiz günlerin ardındaki günlerdi o günler. o bir çift gözün açılamayacağı gerçeğinin ardındaki günler. sonraları kendisi gelmeye başladı el tezgahıma. beni kitap okurken görürdü. "yazsana" derdi. "bizi anlatsana. ışığa hasretliğimi insanlara."
   
   susardım. "kim inanır ki?" derdim içimden. "ve, kimin umurunda olur, sen ve ben?"
   "tamam" derdim kendisini kırmamak için. "yazacağım bir gün. her şeyi çırılçıplak ortaya atacağım. herkesin gerçek'ine bir tokat atacağım yalancıktan."
   
   geldi zaman. gitti ümit. bir gün doğum günüydü murat'ın. kaptım mavi kazağı. aldım elime bir demet kırmız gülü. kapandım kapısına. eşikte sarıldık birbirimize. geçtik içeri. beraber üfledik yirmi dört mumlu pastaya. geçirdim boynundan mavi kazağı. murat teşekkür ederken "mavi sana çok yakıştı" dedim. kelimelerden oluşan bir kurşun sıktı gökyüzüne murat. kulaklarım çınladı.
   
   -mavi ne?
   
   anlatamadım maviyi. elinden tutup da götüremedim bir deniz kenarına. o denize dokunurken "bu mavi diyemedim." bilmiyordum o zamanlar gözleri görmeyen bir insana renkleri anlatmayı. daha izlememişştim kemik büyümesi olan bir erkekle gözleri görmeyen güzel kızın hikayesinin anlatıldığı the mask filmini.
   
   o gece eve gelip sövdüm evrene. her şeye. yetersizliğime. yetişkinliğime...
   şimdi ayrıyız dostumla. gece, sabaha "kaçççç" derken doğum günü yaklaşıyor tekrar. ve, yine bir hediye almalıyım dostuma. kazak. anlatması en kolay iki renkten oluşan bir kazak. kazağın siyahını mı alsam beyazını mı?
   ya da hiçbir zaman anlatamayacağım siyah beyaz ını mı?
   
   not: bu küçük öykümdeki murat gerçektir. tüm uuserların yardımlarını bekliyorum. ve, bu olay aynen yaşanmıştır.
   
   edit: kimin umrunda ama!
   #947674 (cennetten kovulan, 04.12.2006 12:56 ~ 06.10.2007 20:09)