yetersiz sevilmis cocuklar 

1. muhtemelen normal bir aileniz vardır.
   sizi çok sevdiğini söyleyen ebeveynleriniz,
   eğitiminiz için elinden geleni yapan anne ve babanız.
   
   ya da bir yanınız eksik uzun süredir.
   anneniz ya da babanız yok.
   ama herkes size normalmişsiniz gibi davranıyor.
   
   ya da hiç kimseniz yok.
   tutunacak dal diye tabir edilen bir olgu yok hayatınızda.
   
   surette hepsi farklı bu saydıklarımın.
   ama derinden derine
   hepsinin ortak bir yönü var.
   hepsi "sabitini" kaybetmiş bunların.
   hepsi semsini kaybetmiş.
   ya da desmond gibi penelophesini.
   
   hepsi içindeki boşluğu arıyor onların.
   buğday diye geldikleri değirmenciden nefes istiyorlar.
   ama istemek yetmiyormuş ya.
   bunu anlamak hepsine çok ama çok koyuyor.
   
   kimisi aşık, kimisi mistik carın özlemini çekiyor.
   bana seni gerek seni diye dolanıyor bedevi gibi.
   
   kimi sadece ama sadece bir seyh arıyor.
   bir sems arıyor, tebrizli.
   1001 gün çile çekmeye razı.
   yeter ki bir damla sevgi, bir damla sevgi.
   
   eğer bu kadar mutsuzken dahi yaklaşamıyorsak tanri ya
   kendi adıma konuşuyorum sadece:
   
   tanrı beni sevmiyor.
   kendimi ona sevdirmek için pek bir şey yapmadım.
   ama inandım en azından.
   dua ettim geceleri.
   ama şems yok, şems gitti.
   aslında hiç mi yoktu?
   bu daha korkutucu.
   
   tanri beni sevmiyor
   tanrım beni sevmiyor.
   
   ne için yazılmış olursa olsun
   bunu farkettiğim şarkı idi 1945de:
   
   "gel asırlardan uzan da tut
   ellerimi sımsıcak
   yoksa bendeki çocuk da
   böyle çaresiz kalacak
   öfke ile beslenen çocuklar
   yalnızdırlar
   
   onlar biraz terkedilmis
   biraz kuskun cocuktular
   sanki biraz incitilmis
   sanki yetersiz sevilmis
   sanki utandılar kavgadan
   ve sustular"
   
   suskunlar artık, yetersiz sevilmiş çocuklar.
   hepimiz yetersiz sevilmiş çocuklarız bu dünyada.
   #3269736 (oyuncakdunya, 14.04.2008 18:02)