aglayarak doguyorsun ustune bir de tokat yiyorsun 

2. her şeyin, bütün bir varlik felsefesinin, yolculuk temi üzerine kurulduğunu okudum.
   incil de quo vadis de bir yolculuktu, kuran da ki hicrette...
   hatta don kisot bile devamlı yol alıyordu. yerleşik değil, göçmendi.
   mevlana, belh de tutunamamıştı konyaya göçmüştü.
   sems, tebriz, konya derken şam a göçmüştü.
   seyyahtı bütün hassas ruhlar. çünkü yerleştiğin an ölüsün aslında.
   yerleştiğin an kütüphanendeki bütün şovalye romanlarını yakma ihtimalleri katlanıyor.
   yerleştiğin an kök salıp bağlanıyorsun.
   yerleştiğin an kendine mezar taşı bakmaya taşa beyit aramaya başlıyorsun.
   o sebeple herkes ana rahmi denen cennetten kovulduğu için ağlayarak doğar.
   tıpkı bir illüzyona inanıp, bu dünyayı cennet belledikleri gibi.
   ve yine o sebeple ki bu dünyayı cennet sanmasın diye, kimseden bir şey beklemesin, rind olsun diye ebesi bir tokat savurur ki yolda salik olan için o tokat bir nimettir.
   
   ne de olsa bir handayız, kimse bizi tanımıyor, nezaketi muhafaza edip, eyvallah diyip, defolup gitsek kim ağlar arkamızdan bir ömür...?
   
   red kidler veda etmez zati. ama red kid olmaya niyetliysen hem fakir hem sefil olmayı da kabul etmen gerekli... gerisi safsata zaten hayat gibi...
   #2924520 (oyuncakdunya, 31.01.2008 12:10 ~ 14.06.2008 16:59)